هر شب ستاره ی دنباله دارو به در خونتون می فرستم ، هر روز شبدر چهار برگو

 تو  کفشت می ذارم ، هر لحظه برات دعا می خونم تا ایمان بیاری که هیچ آرزوی

محال نیست ! 

نشسته ماه بر گردونه عاج .

به گردون مي رود فرياد امواج .

چراغی داشتم، كردند خاموش،

خروشی داشتم، كردند تاراج.

لب دريا، سحر گاهان و باران،

                                   هوا، رنگ غم چشم انتظاران،

                                                                      نمی پيچد صدای گرم خورشيد،

                                    نمی تابد چراغ چشم ياران !

^{اهل كاشانم.
روزگارم بد نيست.
تكه ناني دارم ، خرده هوشي ، سر سوزن ذوقي .
مادري دارم ، بهتر از برگ درخت .
دوستاني ، بهتر از آب روان .}
 

^{و خدايي كه در اين نزديكي است :
لاي اين شب بوها ، پاي آن كاج بلند.
روي آگاهي آب ، روي قانون گياه .}
 

^{من مسلمانم .
قبله ام يك گل سرخ .
جانمازم چشمه ، مهرم نور .
دشت سجاده ي من .
من وضو با تپش پنجره ها مي گيرم.
در نمازم جريان دارد ماه ، جريان دارد طيف .
سنگ از پشت نمازم پيداست :
همه ذرات نمازم متبلور شده است .
من نمازم را وقتي مي خوانم
كه اذانش را باد ، گفته باشد سر گلدسته ي سرو.
من نمازم را ، پي « تكبيرة الاحرام » علف مي خوانم،
پي « قد قامت » موج .}
 

^{كعبه ام بر لب آب
كعبه ام زير اقاقي هاست .
كعبه ام مثل نسيم ، مي رود باغ به باغ ، مي رود شهربه شهر.}
 

^{« حجر الاسود » من روشني باغچه است .}
 

^{اهل كاشانم
پيشه ام نقاشي است:
گاه گاهي قفسي مي سازم با رنگ ، مي فروشم به شما
تا به آواز شقايق كه در آن زنداني است
دل تنهايي تان تازه شود .
چه خيالي ، چه خيالي ، ... مي دانم
پرده ام بي جان است .
خوب مي دانم ، حوض نقاشي من بي ماهي است .}
 

^{اهل كاشانم .
نسبم شايد برسد
به گياهي در هند ، به سفالينه اي از خاك « سيلك » .
نسبم شايد ، به زني فاحشه در شهر بخارا برسد .}
 

^{پدرم پشت دوبار آمدن چلچله ها ، پشت دو برف ،
پدرم پشت دو خوابيدن در مهتابي ،
پدرم پشت زمان ها مرده است .
پدرم وقتي مرد ، آسمان آبي بود ،
مادرم بي خبر از خواب پريد ، خواهرم زيبا شد .
پدرم وقتي مرد ، پاسبان ها همه شاعر بودند .
مرد بقال ازمن پرسيد: چند من خربزه مي خواهي ؟
من ازاو پرسيدم : دل خوش سيري چند ؟}
 

^{پدرم نقاشي مي كرد .
تار هم مي ساخت ، تار هم مي زد .
خط خوبي هم داشت .}
 

^{باغ ما در طرف سايه ي دانايي بود .
باغ ما جاي گره خوردن احساس و گياه ،
باغ ما نقطه ي برخورد نگاه و قفس و آينه بود .
باغ ما شايد ، قوسي از دايره ي سبز سعادت بود .
ميوه ي كال خدا را آن روز ، مي جويدم در خواب .
آب بي فلسفه مي خوردم .
توت بي دانش مي چيدم .
تا اناري تركي بر مي داشت، دست فواره ي خواهش مي شد .
تا چلويي مي خواند ، سينه از ذوق شنيدن مي سوخت .
گاه تنهايي ، صورتش را به پس پنجره مي چسبانيد .}
 

^{شوق مي آمد ، دست در گردن حس مي انداخت .
فكر ، بازي مي كرد
زندگي چيزي بود ، مثل يك بارش عيد ، يك چنار پر سار .
زندگي در آن وقت ، صفي از نور و عروسك بود .
يك بغل آزادي بود .
زندگي در آن وقت ، حوض موسيقي بود .}
 

^{طفل پاورچين پاورچين ، دور شد كم كم در كوچه ي سنجاقكها.
بار خود را بستم ، رفتم از شهر خيالات سبك بيرون
دلم از غربت سنجاقك پر.}
 

^{من به مهماني دنيا رفتم:
من به دشت اندوه ،
من به باغ عرفان ،
من به ايوان چراغاني دانش رفتم.
رفتم از پله ي مذهب بالا .
تا ته كوچه ي شك ،
تا هواي خنك استغنا ،
تا شب خيس محبت رفتم .
من به ديدار كسي رفتم در آن سر عشق .
رفتم ، رفتم تا زن ،
تا چراغ لذت ،
تا سكوت خواهش ،
تا صداي پر تنهايي .}
 

^{چيزها ديدم در روي زمين :
كودكي ديدم . ماه را بو مي كرد .
قفسي بي در ديدم كه در آن ، روشني پرپر مي زد .
نردباني كه از آن ، عشق مي رفت به بام ملكوت .
من زني را ديدم ، نور در هاون مي كوبيد .
ظهر در سفره ي آنان نان بود ، سبزي بود ، دوري شبنم بود ،
كاسه ي داغ محبت بود .}
 

^{من گدايي ديدم ، در به درمي رفت آواز چكاوك مي خواست
و سپوري كه به يك پوسته ي خربزه مي برد نماز}
 

^{بره اي را ديدم ، بادبادك مي خورد.
من الاغي ديدم ، يونجه را مي فهميد.
در چرا گاه « نصيحت » گاوي ديدم سير.}
 

^{شاعري ديدم هنگام خطاب ، به گل سوسن مي گفت : « شما »}
 

^{من كتابي ديدم ، واژه هايش همه از جنس بلور.
كاغذي ديدم ، از جنس بهار .
موزه اي ديدم ، دور از سبزه ،
مسجدي دور از آب.
سر بالين فقيهي نوميد ، كوزه اي ديدم لبريز سؤال.}
 

^{قاطري ديدم بارش « انشا »
اشتري ديدم بارش سبد خالي « پند و امثال » .
عارفي ديدم بارش « تنناها ياهو».}
 

^{من قطاري ديدم ، روشنايي مي برد .
من قطاري ديدم ، فقه مي برد و چه سنگين مي رفت .
من قطاري ديدم ، كه سياست مي برد ( و چه خالي مي رفت.)
من قطاري ديدم ، تخم نيلوفر و آواز قناري مي برد .
و هواپيمايي ، كه در آن اوج هزاران پايي
خاك از شيشه ي آن پيدا بود :
كاكل پوپك ،
خالهاي پر پروانه ،
عكس غوكي در حوض
و عبور مگس از كوچه ي تنهايي .
خواهش روشن يك گنجشك ، وقتي از روي چناري به زمين مي آيد .
و بلوغ خورشيد .
و هم آغوشي زيباي عروسك با صبح .}
 

^{پله هايي كه به گلخانه ي شهوت مي رفت .
پله هايي كه به سردابه ي الكل مي رفت .
پله هايي كه به بام اشراق
پله هايي به سكوي تجلي مي رفت.}
 

^{مادرم آن پايين
استكان ها را در خاطره ي شط مي شست.}
 

^{شهر پيدا بود:
رويش هندسي سيمان ، آهن ، سنگ.
سقف بي كفتر صدها اتوبوس.
گل فروشي گلهايش را مي كرد حراج.
در ميان دو درخت گل ياس ، شاعري تابي مي بست.
پسري سنگ به ديوار دبستان مي زد.
كودكي هسته ي زردآلو را، روي سجاده ي بيرنگ پدر تف مي كرد.
و بزي از « خزر » نقشه ي جغرافي ، آب مي خورد.}
 

^{بند رختي پيدا بود : سينه بندي بي تاب.}
 

^{چرخ يك گاري در حسرت واماندن اسب،
اسب در حسرت خوابيدن گاري چي ،
مرد گاري چي در حسرت مرگ.}
 

^{عشق پيدا بود ، موج پيدا بود.
برف پيدا بود ، دوستي پيدا بود.
كلمه پيدا بود.
آب پيدا بود ، عكس اشيا در آب.
سايه گاه خنك ياخته ها در تف خون.
سمت مرطوب حيات.
شرق اندوه نهاد بشري.
فصل ول گردي در كوچه ي زن.
بوي تنهايي در كوچه ي فصل .}
 

^{دست تابستان يك بادبزن پيدا بود .}
 

^{سفر دانه به گل .
سفر پيچك اين خانه به آن خانه .
سفر ماه به حوض .
فوران گل حسرت از خاك .
ريزش تاك جوان از ديوار .
بارش شبنم روي پل خواب .
پرش شادي از خندق مرگ .
گذر حادثه از پشت كلام .}
 

^{جنگ يك روزنه با خواهش نور .
جنگ يك پله با پاي بلند خورشيد .
جنگ تنهايي با يك آواز .
جنگ زيباي گلابي ها با خالي يك زنبيل .
جنگ خونين انار و دندان .
جنگ « نازي » ها با ساقه ي ناز .
جنگ طوطي و فصاحت با هم .
جنگ پيشاني با سردي مهر .}
 

^{حمله ي كاشي مسجد به سجود .
حمله ي باد به معراج حباب صابون .
حمله ي لشگر پروانه به برنامه ي « دفع آفات » .
حمله ي دسته ي سنجاقك ، به صف كارگر « لوله كشي » .
حمله ي هنگ سياه قلم ني به حروف سربي .
حمله ي واژه به فك شاعر .}
 

^{فتح يك قرن به دست يك شعر .
فتح يك باغ به دست يك سار .
فتح يك كوچه به دست دو سلام .
فتح يك شهر به دست سه چهار اسب سوار چوبي .
فتح يك عيد به دست دو عروسك ، يك توپ.}
 

^{قتل يك جغجغه روي تشك بعد از ظهر.
قتل يك قصه سر كوچه ي خواب.
قتل يك غصه به دستور سرود.
قتل مهتاب به فرمان نئون.
قتل يك بيد به دست « دولت ».
قتل يك شاعر افسرده به دست گل يخ.}
 

^{همه ي روي زمين پيدا بود:
نظم در كوچه ي يونان مي رفت.
جغد در « باغ معلق » مي خواند.
باد در گردنه ي خيبر ، بافه اي از خس تاريخ به خاور مي راند.
روي درياچه ي آرام « نگين » ، قايقي گل مي برد.
در بنارس سر هر كوچه چراغي ابدي روشن بود.}
 

^{مردمان را ديدم.
شهرها را ديدم.
دشت ها را ، كوه ها را ديدم.
آب را ديدم ، خاك را ديدم .
نور و ظلمت را ديدم.
و گياهان را در نور ، و گياهان را درظلمت ديدم.
جانور را در نور ، جانور را در ظلمت ديدم.
و بشر را در نور ، و بشر را در ظلمت ديدم.}
 

^{اهل كاشانم ، اما
شهرمن كاشان نيست .
شهر من گم شده است .
من با تاب ، من با تب
خانه اي در طرف ديگر شب ساخته ام .}
 

^{من در اين خانه به گم نامي نمناك علف نزديكم .
من صداي نفس باغچه را مي شنوم
و صداي ظلمت را ، وقتي از برگي مي ريزد .
و صداي ، سرفه ي روشني از پشت درخت ،
عطسه ي آب از هر رخنه ي سنگ ،
چكچك چلچله از سقف بهار.
و صداي صاف ، باز و بسته شدن پنجره ي تنهايي .
و صداي پاك ، پوست انداختن مبهم عشق،
متراكم شدن ذوق پريدن در بال
و ترك خوردن خودداري روح .
من صداي قدم خواهش را مي شنوم
و صداي ، پاي قانوني خون را در رگ .
ضربان سحر چاه كبوترها ،
تپش قلب شب آدينه ،
جريان گل ميخك در فكر،
شيهه ي پاك حقيقت از دور.
من صداي وزش ماده را مي شنوم
من صداي ، كفش ايمان را در كوچه ي شوق.
و صداي باران را ، روي پلك تر عشق،
روي موسيقي غمناك بلوغ،
روي آواز انارستان ها.
و صداي متلاشي شدن شيشه ي شادي در شب ،
پاره پاره شدن كاغذ زيبايي،
پرو خالي شدن كاسه ي غربت از باد.}
 

^{من به آغاز زمين نزديكم.
نبض گل ها را مي گيرم.
آشنا هستم با ، سرنوشت تر آب ، عادت سبز درخت.}
 

^{روح من در جهت تازه ي اشيا جاري است .
روح من كم سال است .
روح من گاهي از شوق ، سرفه اش ميگيرد .
روح من بيكار است :
قطره هاي باران را ، درز آجرها را ، مي شمارد .
روح من گاهي ، مثل يك سنگ سر راه حقيقت دارد.}
 

^{من نديدم دو صنوبر را با هم دشمن .
من نديدم بيدي ، سايه اش را بفروشد به زمين .
رايگان مي بخشد ، نارون شاخه ي خود را به كلاغ .
هر كجا برگي هست ، شوق من مي شكفد .
بوته ي خشخاشي ، شست و شو داده مرا در سيلان بودن .}
 

^{مثل بال حشره وزن سحر را مي دانم .
مثل يك گلدان ، مي دهم گوش به موسيقي روييدن .
مثل زنبيل پر از ميوه تب تند رسيدن دارم .
مثل يك ميكده در مرز كسالت هستم .
مثل يك ساختمان لب دريا نگرانم به كشش هاي بلند ابدي.}
 

^{تا بخواهي خورشيد ، تا بخواهي پيوند ، تا بخواهي تكثير.}
 

^{من به سيبي خوشنودم
و به بوييدن يك بوته ي بابونه .
من به يك آينه ، يك بستگي پاك قناعت دارم .
من نمي خندم اگر بادكنك مي تركد .
و نمي خندم اگر فلسفه اي ، ماه را نصف كند .
من صداي پر بلدرچين را ، مي شناسم ،
رنگ هاي شكم هوبره را ، اثر پاي بز كوهي را .
خوب مي دانم ريواس كجا مي رويد،
سار كي مي آيد ، كبك كي مي خواند ، باز كي مي ميرد،
ماه در خواب بيابان چيست ،
مرگ در ساقه ي خواهش
و تمشك لذت ، زير دندان هم آغوشي.}
 

^{زندگي رسم خوشايندي است .
زندگي بال و پري دارد با وسعت مرگ ،
پرشي دارد اندازه ي عشق .
زندگي چيزي نيست ، كه لب طاقچه ي عادت از ياد من و تو برود.
زندگي جذبه ي دستي است كه مي چيند .
زندگي نوبر انجير سياه ، در دهان گس تابستان است .
زندگي ، بعد درخت است به چشم حشره .
زندگي تجربه ي شب پره در تاريكي است .
زندگي حس غريبي است كه يك مرغ مهاجر دارد.
زندگي سوت قطاري است كه در خواب پلي مي پيچد.
زندگي ديدن يك باغچه از شيشه ي مسدود هواپيماست .
خبر رفتن موشك به فضا ،
لمس تنهايي « ماه » ،
فكر بوييدن گل در كره اي ديگر .}
 

^{زندگي شستن يك بشقاب است .}
 

^{زندگي يافتن سكه ي دهشاهي در جوي خيابان است .
زندگي « مجذور » آينه است .
زندگي گل به « توان » ابديت ،
زندگي « ضرب » زمين د رضربان دل ما،
زندگي « هندسه ي» ساده و يكسان نفس هاست .}
 

<sup>هر كجا هستم ، باشم ،
آسمان مال من است .
پنجره ، فكر ، هوا ، عشق ، زمين مال من است .
چه اهميت دارد
گاه اگر مي رويند
قارچ هاي غربت ؟

من نمي دانم
كه چرا مي گويند : اسب حيوان نجيبي است ، كبوتر زيباست .
و چرا در قفس هيچكسي كركس نيست.
گل شبدر چه كم از لاله ي قرمز دارد.
چشم ها را بايد شست ، جور ديگر بايد ديد.
واژه ها را بايد شست .
واژه بايد خود باد ، واژه بايد خود باران باشد</sup>
 

^{چترها را بايد بست ،
زير باران بايد رفت .
فكر را ، خاطره را ، زير باران بايد برد .
با همه مردم شهر ، زير باران بايد رفت .
دوست را ، زير باران بايد ديد.
عشق را، زير باران بايد جست .
زير باران بايد با زن خوابيد .
زير باران بايد بازي كرد .
زير باران بايد چيز نوشت ، حرف زد . نيلوفر كاشت.
زندگي تر شدن پي درپي،
زندگي آب تني كردن در حوضچه ي« اكنون » است .}
 

<sup>رخت ها را بكنيم :
آب در يك قدمي است.

روشني را بچشيم .
شب يك دهكده را وزن كنيم ، خواب يك آهو را .
گرمي لانه لك لك را ادراك كنيم .
روي قانون چمن پا نگذاريم
در موستان گره ذايقه را باز كنيم .
و دهان را بگشاييم اگر ماه درآمد .
و نگوييم كه شب چيز بدي است .
و نگوييم كه شب تاب ندارد خبر از بينش باغ .</sup>
 

^{و بياريم سبد
ببريم اين همه سرخ ، اين همه سبز .}
 

^{صبح ها نان و پنيرك بخوريم.
و بكاريم نهالي سر هرپيچ كلام .
و بپاشيم ميان دو هجا تخم سكوت .
و نخوانيم كتابي كه در آن باد نمي آيد
و كتابي كه در آن پوست شبنم تر نيست
و كتابي كه در آن ياخته ها بي بعدند .
و نخواهيم مگس از سر انگشت طبيعت بپرد .
و نخواهيم پلنگ از در خلقت برود بيرون .
و بدانيم اگر كرم نبود ، زندگي چيزي كم داشت .
و اگر خنج نبود، لطمه مي خورد به قانون درخت .
و اگر مرگ نبود ، دست ما در پي چيزي مي گشت .
و بدانيم اگر نور نبود ، منطق زنده ي پرواز دگرگون مي شد .
و بدانيم كه پيش از مرجان ، خلائي بود در انديشه ي درياها.}
 

^{و نپرسيم كجاييم ،
بو كنيم اطلسي تازه ي بيمارستان را .}
 

^{و نپرسيم كه فواره ي اقبال كجاست .
و نپرسيم كه پدرها ي پدرها چه نسيمي . چه شبي داشته اند .
پشت سرنيست فضايي زنده .
پشت سر مرغ نمي خواند .
پشت سر باد نمي آيد .
پشت سرپنجره ي سبز صنوبر بسته است .
پشت سرروي همه فرفره ها خاك نشسته است .
پشت سرخستگي تاريخ است .
پشت سرخاطره ي موج به ساحل صدف سرد سكون مي ريزد .}
 

^{لب دريا برويم ،
تور در آب بيندازيم
و بگيريم طراوت را از آب .}
 

^{ريگي از روي زمين برداريم
وزن بودن را احساس كنيم.}
 

^{بد نگوييم به مهتاب اگر تب داريم
(ديده ام گاهي در تب ، ماه مي آيد پايين ،
مي رسد دست به سقف ملكوت .
ديده ام ، سهره بهتر مي خواند .
گاه زخمي كه به پا داشته ام
زير و بم هاي زمين را به من آموخته است .
گاه در بستر بيماري من ، حجم گل چند برابرشده است .
و فزون تر شده است ، قطر نارنج ، شعاع فانوس .)
و نترسيم از مرگ
(مرگ پايان كبوتر نيست .
مرگ وارونه ي يك زنجره نيست .
مرگ در ذهن اقاقي جاري است .
مرگ در آب و هواي خوش انديشه نشيمن دارد .
مرگ در ذات شب دهكده از صبح سخن مي گويد .
مرگ با خوشه ي انگور مي آيد به دهان .
مرگ در حنجره ي سرخ ـ گلو مي خواند .
مرگ مسئول قشنگي پر شاپرك است .
مرگ گاهي ريحان مي چيند .
مرگ گاهي ودكا مي نوشد .
گاه در سايه نشسته است به ما مي نگرد .
و همه مي دانيم
ريه هاي لذت ، پراكسيژن مرگ است.)}
 

^{در نبنديم به روي سخن زنده ي تقدير كه از پشت چپرهاي صدا مي شنويم .}
 

^{پرده را برداريم :
بگذاريم كه احساس هوايي بخورد .
بگذاريم بلوغ ، زير هر بوته كه مي خواهد بيتوته كند .
بگذاريم غريزه پي بازي برود .
كفش ها را بكند ، و به دنبال فصول از سر گل ها بپرد .
بگذاريم كه تنهايي آواز بخواند .
چيز بنويسد.
به خيابان برود .}
 

^{ساده باشيم .
ساده باشيم چه در باجه ي يك بانك چه در زير درخت .}
 

^{كار ما نيست شناسايي « راز» گل سرخ ،
كار ما شايد اين است
كه در « افسون » گل سرخ شناور باشيم .
پشت دانايي اردو بزنيم .
دست در جذبه ي يك برگ بشوييم و سر خوان برويم .
صبح ها وقتي خورشيد ، در مي آيد متولد بشويم .
هيجان ها را پرواز دهيم .
روي ادراك فضا ، رنگ ، صدا ، پنجره گل نم بزنيم .
آسمان را بنشانيم ميان دو هجاي « هستي » .
ريه را از ابديت پر و خالي بكنيم .
بار دانش را از دوش پرستو به زمين بگذاريم .
نام را باز ستانيم از ابر ،
ازچنار ، از پشه ، از تابستان .
روي پاي تر باران به بلندي محبت برويم .
در به روي بشر و نور و گياه و حشره باز كنيم.}
 

^{كار ما شايد اين است
كه ميان گل نيلوفر و قرن
پي آواز حقيقت بدويم .}

خوش بين گل را می ‌بيند و خارهايش را نه.

 بد بين بر خارها تأمل می ‌كند گل را به تمامي از ياد می ‌برد.

 كسی نمی ‌تواند بر شما چيزی آشكار كند مگر آنچه را كه در نيم خواب دانشتان آرميده است.

 كسي كه به آرزوهای كوچك و دست نيافتنی خيره می ‌شود در ديدن و تشخيص آرزوهای بزرگ

 دچار مشكل خواهد شد.

دشمنم گفت: دشمنت را دوست دار! پذيرفتم و به خود عشق ورزيدم.

جبران خلیل جبران

امروز که محتاج توام جای تو خالی است
فردا که بيايی به سراغم نفسی نيست
در من نفسی نيست نفسی نيست
در خانه کسی نيست
مکن امروز را فردا
بيا با ما
بيا با ما

مه ريخت مهر لبخند در بوستان نرگس

      هستی شد از حضورت هم آشيان نرگس

                           در بيقراری گل ای آرزوی پنهان

                                  يک باره پرده برگير جانا به جان نرگس

اما شکست خورد. کسي که ماند اما او تنهايش گذارد.

کسي که حال خوراکش حسرت گذشته هاست و خيالش درد فراق وتنها بيغوله ي اتاقش

 پناه درد هايش است.

گفت از من بنويس،مني که جز آه و افسوس کاري نمانده است برايم .

مني که با آرزوهايم کاخي ساختم زيبا اما افسوس که چه زود فرو ريخت اين کاخ روياها.

مي گفت از کسي بنويس که مي خندد نه از روي شادي بلکه از روي بيچارگي.

مي گفت بنويس از کسي که ميگريد نه از سر شوق بلکه از روي درد .

مي گفت بنگار هر آنچه نهفته است در من.آهي و فريادي لازم است و دنيا تنگ تر از فريادم.

مي گفت در آسمان رويا هايش ديگر ستاره اي باقي نمانده تا غصه هايش را با آنان بگويد.

مي گفت نه برايم دنيا را رنگيست و نه بهشت را اميدي و گفت بهشت بی یار چون

جهنمی ست مرا. و من ماندم که چه گویم.گویی همه ی حرف هایم را می دانست و

من ماندم.و حال که دست نا جوانمرد روزگار او را مجروح ساخته دوایی می خواهم

برای روحش و تو آیا می دانی دوای دل زخمی چیست؟  

وقتی چشمهايمان را ميبنديم و روز و شب ها را شب و روز ميکنيم

و برميگرديم به سالهای کودکی  قبول که دلتنگ ميشويم برای تک تک لحظاتش

اما هميشه لبخند ميزنيم  به سادگیِ خنده هامان ، سادگیِ اشکهامان

سادگیِ رنگهایِ وجودمان و سادگیِ خطوطِ نقاشيهايمان...

يک دختر با موهای بافته يا دم اسبی  يک پسر  يک خانه و چند گل ....

خورشيد هم که گرمِ گرم ميتابيد و از لابه لای کوهها سلام ميکرد

در آخر هم برای اثبات پاکی وجودمان چند قطره آب يا درياچه يا دريا ميکشيديم...

يادش بخير ..!!!؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

دوست داشتنت را ، آرزوی داشتنت را  حس مينامند  

يک  حس زودگذر...

ميگويند بزرگ شوی فراموش ميکنی !!!!؟؟؟؟

عجيب اينست اين حس آنقدر در وجودم شعله ور ميشود که دلم را ميفشارد

به درد می آورد و ميسوزاندش....

باز هم يعنی زودگذر است و فراموش نشدنی؟!!!!!

آرزويم اين روزها اين است که

                                     يک شبه بزرگ شوم

                                                             بزرگ....

^{زندگی آب تنی كردن در حوضچه «اكنون» است.}

 ^{خود را از گذشته و آينده رها کن لحظه ها را درياب}

 ^{اميدوارم در اين سفر حقيقت را دريابيم ... که عشق فرياد بلند حقيقت است ...}

شب سردي است، و من افسرده.

راه دوري است، و پايي خسته.

تيرگي هست و چراغي مرده.

مي كنم، تنها، از جاده عبور:

دور ماندند زمن آدم ها.

سايه اي از سر ديوار گذشت،

غمي افزود مرا بر غم ها.

فكر تاريكي و اين ويراني

بي خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز كند پنهاني.

نيست رنگي كه بگويد با من

اندكي صبر، سحر نزديك است.

هر دم اين بانگ برآرم از دل:

واي، اين شب چقدر تاريك است!

خنده اي كو كه به دل انگيزم؟

قطره اي كو كه به دريا ريزم؟

صخره اي كو كه بدان آويزم؟

مثل اين است كه شب نمناك است.

ديگران را هم غم هست به دل،

غم من، ليك، غمي غمناك است.

هر کجا هستم باشم

آسمان مال من است

پنجره فکر هوا عشق زمين مال من است

چه اهميت دارد

گاه اگر می‌رويند

قارچهای غربت ؟

من نميدانم که چرا می‌گويند اسب حيوان نجيبی است ؟

کبوتر زيباست

و چرا در قفس هيچ کس کرکس نيست ؟

گل شبدر چه کم از لالهء قرمز دارد ؟

چشم ها را بايد شست جور ديگر بايد ديد

در زندگی موقعيتهايی نادر يافت می شود که شخصی را دوست داشته باشی

و او هم در ازايش دوستت داشته باشد ،

بنابراين

وقتی آن را يافتی از دست مده ، شانس ممکن است ديگر به سمت تو نيايد !! علی ....

                        

                                چیزی رو که واقعا ميخوای خيلی خيلی سخت بهش ميرسی . 

 _{يه موقع هايی هم بلند بلند داد ميزنی ، فرياد ميزنی جوری که همه بشنون ولی کسی نميشنوه.}

 _{دنيا همينه ديگه.}

 _{همه چيش بر عکس .}

^{ای رود ها ! غصه های مرا با خود ببريد .}

 ^{ای باد ها اندوه را از من دور کنيد.}

^{ای دوست مرا در آغوش بگير آنگونه که من به تو عشق ميورزم و شايسته ام است .}

شعر اضافه است

بيرون مي ريزد

تو

در من باشي

سپور هر صبح خالي مي كند

دفترم را

چيزي كه درش نباشي

آشغال است!

اشک آن شب لبخند عشقم بود

قصه نيستم که بگويي

صدا نيستم که بشنوی

نغمه نيستم که بخوانی

درخت با جنگل سخن می گويد

علف با صحرا ستارها با کهکشانها

ومن با تو سخن می گويم

دستت را به دست من بده

دستهای تو با من آشناست

سخن می گويد بسان ابر با توفان

بسان پرنده که با بهار سخن می گويد

چرا که من ريشه های تو را دريافته ام

و اين را بدان که تپش قلبم هر لحظه به ياد توست

قبول٫ اينکه  تو هفت آسمان سری از من

                                       ولی نبايد از اينگونه بگذری از من

چه می شود که عليرغم اين همه دشمن

                                   به سينه ات بزنی سنگ ديگری از من

در اين کشاکش قسمت بيا سهيم شويم

                                   عزيزی از تو و اين بی برادری از من

نترس از اينکه کسی سد راهمان بشود

                                       رسوم دلبری از تو دلاوری از من

تصور همه کاری برايم آسان است

                                   به جز تصور اينکه تو بگذری از من

_{نگاهش معصوم}

_{پراز تمنا}

_{و چون آهويی اسير صياد}

_{صدايش چون ترنم آواز مجنون}

_{که از حنجره ای بغض آلود}

_{بر دشت غريب عشق طنين انداز است...}

_{و دستانش پر از تب}

_{که در هنگام نوازش ،چون کوره آتش}

_{رگ های سرد وجودم را می سوزاند}

_{قلبش سرای آرزو}

_{دشت سبز خيال}

_{آنجا که چکاوکان شکسته بال}

_{چون من آشيانه می سازند...}

_{دلش چون اقيانوسی ناآرام}

_{پراز تلاطم امواج خروشان عشق}

_{و من مسافری از تبار ليلی}

_{که ديوانه وار بر بلم شکسته خويش نشسته}

_{و در دايره عشق از او کمک می جويم}

_{... امشب شبی است که می شنوم صدای قدمهايش را}

_{عطر دل انگيز تنش را}

_{که می پيچد بر کوچه بن بست شقايق}

_{او می آيد}

_{او که اعجوبه عشق است}

_{و من عجيب عاشق...}

رسمي كه

              ميان من و تو

                               كرده بروز ،

                                             انداخته ما را

پي هم

             هر شب و روز،

                            برخورد دو خط

                                             به نقطه مي انجامد

اما

        من و تو

                     سه نقطه داريم هنوز !!

^{اگرنمی توانی بلوطی برفراز تپه ای باشی}

^{بوته ای دردامنه كوهی باش}

^{ولی بهترين بوته ای باش كه كنار راه میرويد}

^{اگرنميتوانی درخت باشی بوته باش}

^{اگر نمی توانی بوته ای باشی علف كوچكی باش}

^{وچشم اندازكنار شاهراهی را شادمانه تركن}

^{اگر نمی توانی نهنگ باشی فقط يك ماهی كوچك باش}

^{ولي بازيگوش ترين ماهی درياچه !}

^{اگر نميتوانی بزرگراه باشی كوچه راه باش}

^{اگر نمی توانی خورشيد باشی ستاره باش}

^{با بردن وباختن اندازه ات نمی گيرند}

^{هرآنچه هستی بهترينش باش}

^{بعضيها برای رسيدن به يك زندگی راحت عمری زجر ميكشند}

^{بعضيها صدای دل خودشان را هم نمی شنوند}

عشق یعنی تا سحر دریا شدن          مثل یک پروانه بی پروا شدن

سرداست روزگار من و روزگار سرد

^غريبم

                                          ^{هر سحر از خانه بيرون می زنم که شايد يار بازآيد}

                              ^{تا در ميکده پای برهنه می روم که شايد يار بازآيد}

                                   ^{از وقتی که رفته برده قرار از دل من}

           ^{منتظرم که شايد با آمدنش قرار دل من بازآيد}

^{همچو يعقوب می ريزم اشک تا کور شوم}

           ^{مصر آباد و چشمم بينا می شود اگر يوسف من بازآيد}

                         ^{پرندگان مهاجر به وقت بهار دوباره برمی گردند}

                                            ^{به اميد آنم که به وقت بهار نگار من بازآيد .}

عشق

عشق يعنی هم بسوزی هم بسازی

بهر يک لبخند جان و سر ببازی

عشق يعنی زهر در جان ريختن ها

تن به رود درد و غم آويختن ها

شب رويايی

ديشب شب رويای تو بود و تو نبودی

                                                 با من يله يلدای تو بود و تو نبودی

دل زير لب آهسته تمنای تو می کرد

                                                بر لب همه نجوای تو بود و تو نبودی

ديشب که شب از آينه ماه گل انداخت

                                               گل سايه سيمای تو بود و تو نبودی

در باغ نظر مردم بينايی چشمم

                                                مشتاق تماشای تو بود و تو نبودی

ديشب نفس باغچه در سايه مهتاب

                                                خوش بو ز غزلهای تو بود و تو نبودی

بالنده تر از بال بلندای خيالم

                                                کوتاهی بالای تو بود و تو نبودی

ديشب چمن خواب من از بوی تو آشفت

                                                   خرم گل من جای تو بود و تو نبودی

با من همه جا همسفر و همسر و هم سير

                                                       انديشه پويای تو بود و تو نبودی

ديشب ز لب چشمه صدای تو شنيدم

                                                   در گوش من آوای تو بود و تو نبودی

گفتی که غزال غزل زخمی عشقم

                                                دل وسعت صحرای تو بود و تو نبودی

ديشب من و ياد تو غريبانه نخفتيم

                                                در سر همه سودای تو بود و تو نبودی

بر موج جنون کشتی سرگشته جانم

                                                     طوفانی دريای تو بود و تو نبودی

ديشب لبم از سوز سخن های تو می سوخت 

                                                    در من همه غوغای تو بود و تو نبودی

دل آتش نی از سفر سوختن آورد

                                                      آتش همه از نای تو بود و تو نبودی

^{_{عشق  را به اندازه بازی کودکانه جدی بگيريم}}

وقتی اموزگار پرسيد عشق چند بخشه ۱بار دستم رو بالا پايين اوردم و گفتم ۱ بخش

براي بار ديگر با قلب پاك تو ميعاد مي بندم . ميعادي هميشگي كه حتي بعد از مرگ هم جاودانه خواهد ماند . ميعادي كه از آن صداي موسيقي مهرو عاطفه به گوش برسد بيا تا در اين ميعاد عاشقانه نُت موسيقي عشقمان را با هم نوا كنيم .

^{_{وقتی که نگاهم به نگاهت خيره ميشه...}}

^{_{دوست دارم زمان بايسته واسه هميشه...}}

^{_{چشمامونو ببنديم بريم تا ته رويا...}}

^{_{اونجايی که هيچ وقت گلی پژمرده نميشه...}}

^{_{هر چی غم داری از دل نازکت بگيرم...}}

^{_{اگه اشک از چشات جاری بشه برات بميرم...}}

^{_{سر رو شونه هام بزاری و برات بخونم...}}

^{_{ياد تو  و عشق تــــــو باشه ورد زبونم . . .}}

..و تو زيبای پرشکوه من..

^{_{اگر ماه بودم به هر جا که بودم سراغ تو را از خدا می گرفتم}}

هق هق تلخم و بشنو توی کوچه های خلوت

اين خود عشق عزيزم نه بهانه است نه يه عادت

غصه هام و به تو گفتم اما چی ازت شنفتم

يه نفس هم نفسم باش نزار از نفس بيفتم

گريه هام و تو نديدی هر چی گفتم نشنيدی

من کدوم عهد و شکستم که از عشق من بريدی

وقتی رفتی لحظه هام و با خيالت می گذرونم

حتی تا آخر دنيا من برای تو می خونم

وقتی رفتی حتی خورشيد می شه مثل لحظه هام سرد

با توام آهای فلانی با همين ترانه برگرد........

به ديدارت ميايم ای سرو سبز

تا خنکای سايه ات را

که گوارای بی بديل عشق است

در تب سوزان شقايق انتظارت بنشانم

به ديدار تو که

خرام نسيمت

عطر جان بخش شادمانی هاست

چشم می بندم

 و به رويايت قدم می نهم

 آغوشت را به انتظارم گرم نگاه دار و

دستانت را تا بی انتهای مهرت باز

 که تا صبح وصل

پلک نمی گشايم

 

 نفست را به باد بسپارتا عطر خوشه لبانت را

در هوای ابری عشقم به ساحل دلم برساند

تا باز دوباره مزه عشقی سوزان را

در كنار اين ساحل بی پايان

ودريای خروشان

برخاطرم داغ زند