بنشين، مرو، چه غم كه شب از نيمه رفته است

بگذار تا سپيده بخندد به روي ما

بنشين، ببين كه دختر خورشيد "صبحگاه"

حسرت خورد ز روشني آرزوي ما

***

بنشين، مرو، هنوز به كامت نديده ايم

بنشين، مرو، هنوز كلامي نگفته ايم

بنشين، مرو، چه غم كه شب از نيمه رفته است

بنشين، كه با خيال تو شب ها نخفته ايم

***

بنشين، مرو، كه در دل شب، در پناه ماه

خوش تر ز حرف عشق و سكوت و نگاه نيست

بنشين و جاودانه به آزار من مكوش

يكدم كنار دوست نشستن گناه نيست

***

بنشين، مرو، حكايت "وقت دگر" مگوي

شايد نماند فرصت ديدار ديگري

آخر، تو نيز با منت از عشق گفتگوست

غير از ملال و رنج از اين در چه مي بري؟

***

بنشين، مرو، صفاي تمناي من ببين

امشب، چراغ عشق در اين خانه روشن است

جان مرا به ظلمت هجران خود مسوز

بنشين، مرو، مرو كه نه هنگام رفتن است!...

***

اينك، تو رفته اي و من از راه هاي دور

مي بينمت به بستر خود برده اي پناه!

مي بينمت - نخفته - بر آن پرنيان سرد

مي بينمت نهفته نگاه از نگاه ماه

***

درمانده اي به ظلمت انديشه هاي تلخ

خواب از تو در گريز و تو از خواب در گريز

ياد منت نشسته برابر - پريده رنگ -

با خويشتن - به خلوت دل - مي كني ستيز

^{مرغ سحر ناله سر کن}

^{داغ مرا تازه تر کن}

^{زآه شرر بار اين قفس را}

^{بر شکن و زير و زبر کن}

^{بلبل پر بسته ز کنج قفس درآ}

^{نغمه ی آزادی نوع بشر سرا}

^{وز نفسی عرصه ی ين خاک توده را}

^{پر شرر کن}

^{ظلم ظالم، جور صياد}

^{آشيانم داده بر باد}

^{اي خدا ی فلک از طبيعت}

^{شام تاريک ما را سحر کن}

^*

^{نوبهار است، گل به بار است}

^{ابر چشمم ژاله بار است}

^{اين قفس چون دلم تنگ و تار است}

^{شعله فکن در قفس اين آه آتشين}

^{دست طبيعت گل عمر مرا مچين}

^{جانب عاشق نگه، ی تازه گل ، ازين}

^{بيشتر کن}

^{مرغ بی دل، شرح هجران مختصر مختصر مختصر کن}

^{عمر حقيقت به سر شد}

^{عهد و وفا پی سپر شد}

^{ناله ی عاشق ، ناز معشوق}

^{هر دو دروغ و بی اثر شد}

^{راستی و مهر و محبت فسانه شد}

^{قول و شرافت همگی از ميانه شد}

^{از پی دزدی وطن و دين بهانه}

^{ديده تر شد}

^{ظلم مالک، جور ارباب}

^{زارع از غم گشته بی تاب}

^{ساغر اغنيا پر می ناب}

^{جام ما پر ز خون جگر شد}

^*

^{اي دل تنگ ناله سر کن}

^{از قوی دستان حذر کن}

^{از مساوات صرف نظر کن}

^{ساقی گلچهره بده آب آتشين}

^{پرده دلکش بزن ای يار دلنشين}

^{ناله بر آر از قفس ی بلبل حزين}

^{کز غم تو، سينه من ، پر شرر شد}

^{کز غم تو سينه من پر شرر پرشرر پرشرر شد .}

پُر کن پیاله را ،

کاین آب آتشین،

دیری ست ره به حال خرابم نمی برد!

*

این جام ها - که در پی هم می شود تهی -

دریای آتش است که ریزم به کام خویش ،

گرداب می رباید و ، آبم نمی برد!

من ، با سمند سر کش و جادوئی شراب ،

تا بیکران عالم پندار رفته ام،

تا دشت پر ستاره ی اندیشه های گرم

تا مرز ناشناخته ی مرگ و زندگی

تا کوچه باغ خاطره های گریز پا

تا شهر یادها ...

دیگر شراب هم

جز تا کنار بستر خوابم نمی برد!

*

هان ای عقاب عشق !

از اوج قله های مه آلود دور دست

پرواز کن به دشت غم انگیز عمر من

آنجا ببر مرا که شرابم نمی برد ...!

آن بی ستاره ام که عقابم نمی برد!

*

در راه زندگی ،

با این همه تلاش و تمنا و تشنگی،

با اینکه ناله می کشم از دل که : آب ... آب ...!

دیگر فریب هم به سرابم نمی برد!

*

پر کن پیاله را ...

بوی باران ، بوی سبزه، بوی خاک،

شاخه های شسته ، باران خورده ، پاک

آسمان آبی و ابر سپید،

برگ های سبز بید،

*

عطر نرگس ، رقص باد،

نغمه ی شوق پرستوهای شاد،

خلوت گرم کبوترهای مست ...

نرم نرمک می رسد اینک بهار ،

خوش به حال روزگار!

*

خوش به حال چشمه ها و دشت ها ،

خوش به حال دانه ها و سبزه ها ،

خوش به حال غنچه های نیمه باز،

خوش به حال دختر میخک-که می خندد به ناز -

خوش به حال جام لبریز از شراب،

خوش به حال آفتاب .

*

ای دل من ، گر چه - در این روزگار-

جامه ی رنگین نمی پوشی به کام،

باده ی رنگین نمی نوشی زجام،

نقل و سبزه در میان سفره نیست،

جامت - از آن می که می باید - تهی است،

*

ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم !

ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب !

ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار.

*

گر نکوبی شیشه ی غم را به سنگ،

هفت رنگش می شود هفتاد رنگ!

به خدا سوگندت می دهم

ای قلب من

با عشق خود همدمی كن

و شكوای خود را از خالقت مخفی ساز

زيرا راز داری بر ذمه عشاق است

و آنگاه كه آشكار گردد

شوق ها هلاك يابند

گوش فرا ده

به صدای سخن آرزوها

زيرا آرزوها به مانند زندگی به نيكی سخن می گويند

جبران خلیل جبران

هرگز هیچ حسرتی در دنیا

                           این چنین یک جا جمع نمیشود

       که در این سه کلمه

            او دوستم ندارد

قطره های خیس

               روی نیمکت قدیمی پارک

                        تو دل شب

                                    آسمان مهتابی پر ستاره

                 دل عاشقی

                           شکسته است

در شاهراه عشق گردن میزدند

من آن قطره خونی بودم

که از چشم ستاره ای چکیدم

تو رفتی

چه آرام و بی صدا

حتی به قطره اشكی كه بر زمين چكيد هم

نگاهی نكردی...

رفتن تو مانند كابوس تلخی بود

كه به حقيقت پيوست...

اگر از راهی كه من آمده بودم

نمی رفتی،

نمی توانستم رفتنت را باور كنم.....

و من ماندم

تنهای تنها

من ماندم تا همراه ابرها

بر اين كوير تشنه ببارم...

ماندم كه عشق را دلداری دهم...

ماندم كه رفتنت را ببينم....

ماندم كه تو فراموشم كنی...

ماندم كه به ياد شبهای انتظار

شمعی بيفروزم...

مرا فراموش كن...

فراموش كن آنچه از من شنيدی

فراموش كن آن شبی را كه با من

در آغوش مهتاب هرسو رميدی

من نمی توانم فراموشت كنم

چون هميشه با تو هستم...

هميشه با تو

_{ای از همه زيباتر ، عمريست شكيبايم
هر چند كه دل خسته ، هرچند كه تنهايم}

_{تو صبح بهارانی با نور و نسيم ورنگ
من پنجره ای بسته ، همسايه دريايم}

_{ديريست كه می بينم ای  پاكتراز رويا
در مذهب ناب تو من عاشق و شيدايم}

_{از وسعت چشمانت يك روزنه می خواهم
تا زنده شود با تو امروزم و فردايم}

_{رويای تو را بايد طرحی بزنم در شعر
ای واژه زيبايی ، ای طرح غزل هايم}

_{لبريز از احساسی ، آن وقت كه باز آيی
می آيی و می بخشی شوری به نفس هايم}

ولی در گوشه ای تنها نشستن

برای ديگران چون كوه بودن

ولی در چشم خود آرام شكستن

رفتی شاد و سرمست ، نگفتی بدون تو جانم می رود

اشكم روان شد و همه شب جاری بر مژگانم می رود

باز شادم كه بدون من تو شادی و آسوده ، شكوه نمی كنم

ايكاش دل می دانست ، قلبم را شكافتی و درمانم می رود

هميشه رفتن آن حضور ناب نيست .

گاهی ميان رفتن و ماندن هيچ فرقی نيست.

دلتنگيم؟

باشد...

عزيزانمان را نمی بينيم؟

باشد...

اصلا مهم نيست.

اصل اين است که عزيزان ما در خانه دل ما جای دارند

نرم ومهربان

پروردگارا :
به من آرامش ده :
تا بپذيرم آنچه را که نمی توانم تغيير دهم
دليری ده:
تا تغيير دهم آنچه را که می توانم تغيير دهم
بينش ده:
تا تفاوت  اين دو را بدانم
فهم ده:
تا متوقع نباشم دنيا و مردم آن مطابق ميل من رفتار کنند!

تو ماه را
بيشتر از همه دوست می‌داشتی
و من تو را ...
و حالا بعد تو
ماه تمام هر شب
تو را به ياد من می‌آورد
می‌خواهم فراموشت كنم
اما اين ماه
با هيچ دستمالی
از پنجره‌ اتاقم پاك نمی‌شود!
اما بی تو بسيار تاريکم
ستاره کوچکی در کلمه ايی بگذار و به آسمانم روانه کن
بی تو بسيار تاريکم ماه تمام من
خيلی ...

رو به سوی ظلمت شبهای بی فردا گریخت

بی تو ای زیبا ای والا کلام ...

گر نباشی در میان باید که از دنیا گریخت ...

دو جام يك صدف بودند،

« دريا » و « سپهر »

آن روز

در آن خورشيد،

- اين دردانه مرواريد -

مي تابيد !

من و تو، هر دو، در آن جام هاي لعل

شراب نور نوشيديم

مرا بخت تماشاي تو بخشيدند و،

بر جان و جهانم نور پاشيدند !

تو را هم، ارمغاني خوشتر از جان و جهان دادند :

دلت شد چون صدف روشن،

به مرواريد مهر

آن روز !

^{گفتی كه : چو خورشيد زنم سوی تو پر
چون ماه شبی می كشم از پنجره سر
اندوه كه خورشيد شدی
تنگ غروب
افسوس كه مهتاب شدی وقت سحر}

^{مي تراود مهتاب}

^{مي درخشد شبتاب،}

^{نيست يكدم شكند خواب به چشم كس وليك}

^{غم اين خفته چند}

^{خواب در چشم ترم مي شكند}

^{نگران با من، استاده سحر}

^{صبح مي خواهد از من}

^{كز مبارك دم او آورم اين قوم به جان باخته را بكله خبر،}

^{در جگر ليكن خاري}

^{از ره اين سفرم مي شكند.}

^{نازك آراي تن ساق گلي}

^{كه به جانش كِشتم}

^{و به جان دادمش آب}

^{اي دريغا! به برم مي شكند.}

^{دست ها مي سايم}

^{تا در بگشايم}

^{بر عبث مي پايم}

^{كه به در كس آيد}

^{در و ديوارِ به هم ريخته شان}

^{بر سرم مي شكند.}

^{مي تراود مهتاب}

^{مي درخشد شبتاب؛}

^{مانده پاي آبله از راه دراز}

^{بر دم دهكده مردي تنها}

^{كوله بارش بر دوش}

^{دست او بر در، مي گويد با خود:}

^{غم اين خفته چند}

^{خواب در چشمِ ترم مي شكند.}

^{نیما یوشیج}

روزگاري را در اندرون دره اي سپري كرده ام

كه اسبهاي رنجور در آن گام بر مي دارند

غم را ديده ايم

بسان گروهي از پرندگان

كه بالاي سرمان در پروازند

جبران خلیل جبران

_{لب دريا، سحر گاهان و باران،}

_{هوا، رنگ غم چشم انتظاران،}

_{نمي پيچد صداي گرم خورشيد،}

_{نمي تابد چراغ چشم ياران !}

_{ازدرخت شاخه در آفاق ابر،}

_{برگ هاي ترد باران ريخته !}

_{بوي لطف بيشه زاران بهشت،}

_{با هواي صبحدم آميخته !}

_{نرم و چابك، روح آب،}

_{مي كند پرواز همراه نسيم .}

_{نغمه پردازان باران مي زنند،}

_{گرم و شيرين هر زمان چنگي به سيم !}

_{سيم هر ساز از ثريا تا زمين .}

_{خيزد از هر پرده آوازي حزين .}

_{هر كه با آواز اين ساز آشنا،}

_{مي كند در جويبار جان شنا !}

_{دلرباي آب، شاد و شرمناك،}

_{عشقبازي مي كند با جان خاك !}

_{خاك خشك تشنه دريا پرست،}

_{زير بازي هاي باران مست مست !}

_{اين رود از هوش و آن آيد به هوش،}

_{شاخه دست افشان و ريشه باده نوش !}

_{مي شكافد دانه، مي بالد درخت،}

_{مي درخشد غنچه همچون روي بخت!}

_{باغ ها سرشار از لبخند شان،}

_{دشت ها سرسبز از پيوندشان ،}

_{چشمه و باغ و چمن فرزندشان !}

_{با تب تنهائي جانكاه خويش،}

_{زير باران مي سپارم راه خويش .}

_{شرمسار ازمهرباني هاي او،}

_{مي روم همراه باران كو به كو .}

_{چيست اين باران كه دلخواه من است ؟}

_{زير چتر او روانم روشن است .}

_{چشم دل وا مي كنم}

_{قصه يك قطره باران را تماشا مي كنم :}

_{در فضا،}

_{همچو من در چاه تنهائي رها،}

_{مي زند در موج حيرت دست و پا،}

_{خود نمي داند كه مي افتد كجا !}

_{در زمين،}

_{همزباناني ظريف و نازنين،}

_{مي دهند از مهرباني جا به هم،}

_{تا بپيوندند چون دريا به هم !}

_{قطره ها چشم انتظاران هم اند،}

_{چون به هم پيوست جان ها، بي غم اند .}

_{هر حبابي، ديدهاي در جستجوست،}

_{چون رسد هر قطره، گويد: - « دوست! دوست ... !»}

_{مي كنند از عشق هم قالب تهي}

_{اي خوشا با مهر ورزان همرهي !}

_{با تب تنهائي جانكاه خويش،}

_{زير باران مي سپارم راه خويش.}

_{سيل غم در سينه غوغا مي كند،}

_{قطره دل ميل دريا مي كند،}

_{قطره تنها كجا، دريا كجا،}

_{دور ماندم از رفيقان تا كجا !}

_{همدلي كو ؟ تا شوم همراه او،}

_{سر نهم هر جاكه خاطرخواه او !}

_{شايد از اين تيرگي ها بگذريم .}

_{ره به سوي روشنائي ها بريم .}

_{مي روم، شايد كسي پيدا شود،}

_{بي تو، كي اين قطره دل، دريا شود؟}

من طغيان مي كنم پس هستم . « كامو »

***

جام دريا از شراب بوسه خورشيد لبريز است،

جنگل شب تا سحر تن شسته در باران،

خيال انگيز !

ما، به قدر جام چشمان خود، از افسون اين خمخانه سر مستيم

در من اين احساس :

مهر مي ورزيم،

پس هستيم !

***

_{در امتداد واژه های آفتابی}

_{و در میان قاصدکهایی از جنس انتظار و تو با منی}

_{تویی که بودنت را زیبایی بی مانند آسمان مژده دارد}

_{و ابرهای پی ذز پی که در سرخی لاله گونی غروب ارغوانی اند}

_{نوید حضورت را بر دل کوچکم شادباش می گویند}

_{بگو با من که در تنهای دردآلود این بغض با منی}

_{و گرمای حضورت را بر سرمای وجودم می تابانی}

_{و سایه بان جسم پر ز تمنای من در این هیاهویی}

_{چرا که وجودم سراسر نیاز است و}

_{نیازم لبریز عشق}

_{مرا دریاب ...}  

                                                   گوش کن با لب خاموش سخن می گويم
                                                   پاسخم گو به نگاهی که زبان من و توست

روزگاری شد و کس، مرد ره عشق نديد
حاليا چشم جهانی نگران من و توست

                                                   گرچه در خلوت راز دل ما، کس نرسيد
                                                   همه جا زمزمه ی عشق نهان من و توست

گو بهار دل و جان باش و خزان باش، ارنه
ای بسا باغ و بهاران که خزان من و توست

                                                  اين همه قصه ی فردوس و تمنای بهشت
                                                   گفت و گوئی و خيالی ز جهان من و توست

نقش ما گو ننگارند به ديباچه ی عقل
هرکجا نامه ی عشق است، نشان من و توست

                                                    سايه زاتشکده ی ماست، فروغ مه و مهر
                                                    وه از اين آتش روشن که به جان من و توست

رتبه ای ابدی

نيم بند

بنده را چگونه از ياد ميبری

زنگوله پای تابوت پدربزرگ يادت هست؟

نه !...

گاهی خيال حمالان سواحل فنيقيه را

لابه لای جملات از متن رميده دنبال ميکنم

راستی کسی مانع نعل کردن يابوی فراری نيست

قال قائله را به دندان آسياب بايد کند

فرو ميرود مداد و اين دفتر بی صفحه شکاف ميخورد

شکی به اين شکايت بی نفس نيست

تو را برای اين همه ترديد می ستايم

 ...............مثل منگوله های شبکلاه مليجک

                                           آونگ نگاه راه راه توام/ميدانی؟..............

_{در فکرم خطی است}

_{و در خط سرمه های تو فکری}

_{خط  بی خطای راهت به خطوط  خط  خورده ذهنم گير می کند}

_{خطاط خط خطی های بهشت کوچکم !}

_{خطی به خط خوردگی هايم اضافه کن}