^{پر كن پياله را،}

^{كاين آب آتشين،}

^{ديري است ره به حال خرابم نمي بَرَد!}

^{اين جام ها – كه در پي هم مي شود تهي}

^{درياي آتش است كه ريزم به كام خويش،}

^{گرداب مي ربايد و، آبم نمي برد!}

^{من با سمند سركش جادوئي شراب}

^{تا بيكران عالم پندار رفته ام،}

^{تا دشت پر ستاره انديشه هاي گرم،}

^{تا مرز ناشناخته مرگ و زندگي،}

^{تا كوچه باغ خاطره هاي گريزپا،}

^{تا شهر يادها ...}

^{ديگر شراب هم}

^{جز تا كنار بستر خوابم نمي برد!}

^{هان اي عقاب عشق!}

^{از اوج قله هاي مه آلود دوردست}

^{پرواز كن به دشت غم انگيز عمر من}

^{آنجا ببر مرا كه شرابم نمي برد!}

^{آن بي ستاره ام كه عقابم نمي برد!}

^{در راه زندگي،}

^{با اينهمه تلاش و تمنا و تشنگي،}

^{با اينكه ناله مي كشم از دل كه : آب ... آب ... !}

^{ديگر فريب هم به سرابم نمي برد.}

^{پر كن پياله را!}

_{زیر این طاق کبود}

_{یکی بود یکی نبود}

_{مرغ عشقی خسته بود}

_{که دلش شکسته بود}

_{اون اسیر یه قفس}

_{شب و روزش بی نفس}

_{همه ی آرزوهاش}

_{پر کشیدن بود و بس}

_{تا یه روز یه شاپرک}

_{نگاهشو گوشه ای دوخت}

_{چشمش افتاد به قفس}

_{دل اون بد جوری سوخت}

_{زود پرید روی درخت}

_{تو قفس سرک کشید}

_{تو چشم مرغ اسیر}

_{غم دل تنگی رو دید}

_{دیگه طاقت نیاورد}

_{رفت توی قفس نشست}

_{تا که از حرف های مرغ}

_{شاپرک دلش شکست}

_{شاپرک گفت که بیا}

_{تا با هم پر بکشیم}

_{بریم تا اون بالا ها}

_{سوار ابر ها بشیم}

_{یه دفعه مرغ اسیر}

_{نگاهش بهاری شد}

_{بارون از برق چشاش}

_{روی گونه اش جاری شد}

_{شاپرک دلش گرفت}

_{وقتی اشک او رو دید}

_{با خودش یه عهدی بست}

_{نفس سردی کشید}

_{دیگه بعد از اون قفس}

_{رنگ تنها یی نداشت}

_{توی دوستی شاپرک}

_{ذره ای کم نمی ذاشت}

_{تا یه روز یه باد سرد}

_{میان قفس وزید}

_{آسمون سرخ آبی شد}

_{سوز برف از راه رسید}

_{شاپرک یخ زد و یخ}

_{مرد و موندگار نشد}

_{چشماشو رو هم گذاشت}

_{دیگه اون بیدار نشد}

_{مرغ عشق شاپرک رو}

 _{به دست خدا سپرد}

_{نگاهش به آسمون}

_{تا که دق کردش و مرد}

_{چشم ده خسته بر جاده به انتظار نشسته}

_{پیر ده غمگینانه می خواند تو را:}

_{برگرد ...}

_{درختان باغ تشنه اند}

_{و هنوز باغ های خشکیده}

_{دست های پر برکت تو را زمزمه می کنند ...}

_{فریاد می کنند.}

_{کودکان ده! می دانید آفت دوری}

_{می خشکاند محصول پدر را}

_{و دست های بی عاطفه}

_{می برد شما را به تاراج}

_{و ده از وحشت نیامدنت اشک می ریزد.}

_{بیا، تنهایی آسان نیست}

_{تو زنده ای، ده بی تو می میرد.}

_{آرزوي من اينست در سپيده اي شفاف}

_{در دلت شوم مهمان، يك سپيده بي انصاف}

_{آرزوي من اينست توي عصر طوفاني}

_{قانعم كني جوري كه هميشه مي ماني}

_{آرزوي من اينست كه تو مالِ من باشي}

_{غير ممكنِ ممكن، تو محالِ من باشي}

_{آرزوي من اينست با دو بالِ جادويي}

_{روي چشمِ تو باشم مثلِ نورِ ليموئي}

_{آرزوي من اينست بينِ اين همه انسان}

_{نيّتِ تو من باشم توي فال با فنجان}

_{آرزوي من اينست كه دو روزِ طولاني}

_{در كنارِ تو باشم فارغ از پشيماني}

_{آرزوي من اينست كه تو مثل يك سايه}

_{سرپناه من باشي لحظه تَرِ گريه}

_{آرزوي من اينست يا شوي فراموشم}

_{يا كه مثلِ غم هر شب گيرمت در آغوشم}

_{آرزوي من اينست عشقِ تو كمم باشد}

_{اسمِ تو فقط زخمي روي مرهمم باشد}

_{آرزوي من اينست نرم و عاشق و ساده}

_{همسفر شود با من در سكوتِ يك جاده}

_{آرزوي من اينست كه تو سازِ من باشي}

_{من نيازِ تو باشم، تو نيازِ من باشي}

_{آرزوي من اينست هستي تو من باشم}

_{لحظه هاي هشياري مستي تو من باشم}

_{آرزوي من اينست تو غزالِ من باشي}

_{تك ستاره روشن در خيالِ من باشي}

_{آرزوي من اينست در شبي پُر از رؤيا}

_{پيش ماه و تو باشم تا سحر لبِ دريا}

_{آرزوي من اينست در تولّدي دوّم}

_{مثلِ مِه شوم در تو با همه وجودم گُم}

_{آرزوي من اينست از سفر نگوئي تو}

_{تو هم آرزويي كن، اوجِ آرزويي تو}

_{آرزوي من اينست، آرزو كني من را}

_{معني اش كني با عشق شعرِ سبزِ ماندن را}

_{آرزوي من اينست مثلِ سيمِ يك گيتار}

_{زيرِ دستِ تو باشم لحظه خوشِ ديدار}

_{آرزوي من اينست مثلِ ليلي و مجنون}

_{پيروي كنيم از عشق، اين جنونِ بي قانون}

_{آرزوي من اينست در پگاهي از اسفند}

_{راهي سفر گرديم طبقِ رسمِ يك پيوند}

_{آرزوي من اينست در شبي كه تاريكست}

_{تو بگوئي از وصلي كه لطيف و نزديكست}

_{آرزوي من اينست زيرِ سقفِ اين دنيا}

_{من براي تو باشم تو براي من تنها}

_{توي كلاس چشم تو زنگا همه رياضيه}

_{هميشه التماسِ من با چشمِ تو موازيه}

_{توي كلاسِ چشم تو زنگا يه وقت جغرافيه}

_{ما دريارو مي خوايم چي كار، چشماي نازت كافيه}

_{توي كلاسِ چشمِ تو هميشه زنگِ اوله}

_{آخه يه عمره كه آدم تو اين كلاس معطله}

_{توي كلاسِ چشم تو همه هميشه حاضرن}

_{هيچ روزي غايب نداريم نه اينكه حاضرا بِرَن}

_{توي كلاسِ چشمِ تو گاهي مي شه زنگِ زبان}

_{دوست دارم ياد نمي دن، بلد بوديم ما پيش از آن}

_{توي كلاسِ چشم تو يه وقتا زنگِ فيزيكه}

_{آهن ربايي؟ كه دلم انقد به چشمات نزديكه؟}

_{توي كلاس چشم تو يه وقتا زنگِ شيميه}

_{ديوونه هاي عشق تو، يكي دو تا نيس تيميه}

_{توي كلاس چشم تو يه وقتا زنگ ورزشه}

_{همش مي شه دور تو گشت، آخ كه چقد با ارزشه}

_{توي كلاس چشم تو يه زنگي هست به نام جبر}

_{از چشم تو ناز كردن و از دلِ من هميشه صبر}

_{توي كلاس چشم تو يه زنگه اسمش احتمال}

_{شايد تو اين زنگ برسيم به آرزوهاي محال}

_{توي كلاس چشم تو اجازه دادن آسونه}

_{چون كسي بيرون نمي رده هر كي بره پشيمونه}

_{توي كلاس چشم تو يه وقتا هست زنگ متون}

_{خيلي تو كم غصه داري،‌دل تو بيشتر مي شه خون}

_{توي كلاس چشم تو هر كي نباشه مبصره}

_{حدست درسته مبصرِ كلاس هميشه شاعره}

_{توي كلاس چشم تو نگاها روي نيمكته}

_{موندنِ تو، دستِ تو اِ ... تو مي گي هر چي قسمته}

_{توي كلاس چشم تو پُرِ مدادِ قرمزه}

_{دفترِ مشقمون پُر از جمله بي تو هرگزه}

_{توي كلاس چشم تو ميز پُرِ يادگاريه}

_{بيشترِ ميزامون پُر از چرا دوسم نداريه}

_{توي كلاس چشم تو تعطيله  نمره انضباط}

_{بيس مي گيرن از آسمون، عاشقاي بي احتياط}

_{توي كلاس چشم تو نوشته رو تخته سيا}

_{ما همه چش براهتيم، زيبا تو رو خدا بيا}

_{توي كلاس چشم تو بازه هميشه پنجره}

_{تو زنگ تفريحم كسي، دلش نمي خواد كه بره}

_{توي كلاس چشم تو نمي خوره زنگ خونه}

_{هر كي دلش بخواد مي ره، هر كي بخوادم مي مونه}

_{توي كلاس چشم تو يه زنگِ ريس شناسيه}

_{همش نگاهت مي كنم اين آخه چه كلاسيه}

_{توي كلاش چشم تو يه وقتا زنگ دستوره}

_{رفتنو صرفش مي كنه دلم با اينكه مجبوره}

_{توي كلاس چشم تو دلا هميشه عاشقه}

_{من شنيدم فردا كلاس تو دشتاي شقايقه}

_{توي كلاس چشم تو هر پرسشي قَدِغَنه}

_{با چشمِ تو جوابِ تك تكِ سوالا روشنه}

_{توي كلاش چشم تو ديوونگي يه رنگيه}

_{انقد كه محو تو مي شيم نمي دونيم چه زنگيه}

_{توي كلاس چشم تو يه وقتا زنگِ هنره}

_{فايده نداره واسه ت، هر چي مي گم بي اثره}

_{توي كلاس چشم تو از كُلِّ دنيا اومدن}

_{بيدار شدم، چه خوابي بود انگار بازم زنگو زدن}

_{اين ابرهای سوخته سوگوار}

_{تابوت آفتاب را به کجا می برند؟}

_{اين بادهای تشنه ، هار و حريص وار}

_{دنبال آبگون سراب کدام باغ}

_{پای حصارهای افق سينه مید رند؟}

_{اکنون درخت لخت کوير}

_{پايان نا اميدی}

_{و آغاز خستگی کدام مسافر است ؟}

_{مرغان رهگذر}

_{مرگ کدام قاصد گمگشته را}

_{از جاده های پرت}

_{به قريه می آورند؟}

_{ای شب ! به من بگو}

_{اکنون ستاره ها}

_{نجوا گران مرثيه عشق کيستند؟}

_{هنگام عصر بر سر ديوار باغ ها}

_{باز آن دو مرغ خسته چرا می گريستند؟}

            سکوت من ترانه ی من است

سکوت من خود سرود و ترانه ی من است

و گرسنگی من همان سيری من است

و آب در تشنگی من جريان دارد

و در هشياری من مستی هاست

و عروسی هاست در فغان شکوه ی من

و ديدارهاست در غربت تنهايی ام

و پنهانی من عين ظهور

و ظهور من همه ستر و حجاب است

چه بسيار که ار غم ها شکوه می کنم

و قلبم بدان غم ها بر خود می بالد

چه بسيار که می گريم و دندانهايم به خنده رخ می نمايد

و چه بسيار که درآرزوی دوست دلم پر می کشد

و دوست در کنارم نشسته است

و چه بسيار که چيزی را طلب می کنم

و آن چيز در حلقه ی نگين من است

گاه شب تاريک ، دشمنانم را - که همان رهزنان حواس اند- در پرده ی ظلمت می پوشاند

تا من پرده ی روياهای خويش را بگسترم

و آن گاه صبح هشياری باز پرده را در می پيچد و به کناری می نهد.

نخستين نگاهی، که ما را به هم دوخت!

نخستين سلامی، که در جان ما شعله افروخت،

نخستين کلامی ، که دل های ما را

به بوی خوش آشنايی سپرد و ،

به مهمانی عشق برد؛

پر از مهر بودی

پر از نور بودم

همه شوق بودی

همه شور بودم

چه خوش لحظه هايی که ،دزدانه ،از هم

نگاهی ربوديم و رازی نهفتيم!

چه خوش لحظه هايی که « می خواهمت » را

به شرم و خموشی ـ نگفتيم و گفتيم!

دو آوای تنها ی سرگشته بوديم،

رها ، در گذرگاه هستی ،

به سوی هم از دور ها پر گشوديم.

...

من و تو چه دنيای پهناوری آفريديم.

من و تو به سوی افق های نا آشنا پر کشيديم.

من و تو ، ندانسته ، دانسته ،

رفتيم و  رفتيم و رفتيم،

...

آواز عاشقانه ي ما در گلو شکست
حق با سکوت بود ، صدا در گلو شکست

ديگر دلم هواي سرودن نمي کند
تنها بهانه ي دل ما در گلو شکست

سر بسته ماند بغض گره خورده در دلم
آن گريه هاي عقده گشا در گلو شکست

اي داد ، کس به داغ دل باغ دل نداد
اي واي ، هاي هاي عزا در گلو شکست

آن روزهاي خوب که ديديم ، خواب بود
خوابم پريد و خاطره ها در گلو شکست

«بادا» مباد گشت و «مبادا» به باد رفت
«آيا» زياد رفت و «چرا» در گلو شکست

فرصت گذشت و حرف دلم ناتمام ماند
نفرين و آفرين و دعا در گلو شکست

تا آمدم که با تو خدا حافظي  کنم
بغضم امان نداد و خدا... در گلو شکست

به ديدارم بيا هر شب

در اين تنهايي تنها و تاريک خدا مانند

دلم تنگ است.