آواز ماندن

_{دست از كار كشيدم ، براي اينكه ديگر كاري نداشتم ،}

_{و فكر كردم زمان كوتاهي در آن دور و بر پرسه بزنم .}

_{گفته بودم كه مثل باد غربي ، مي وزم و مي روم}

_{و هيچ كس نميتواند مسير زنگي ام را تغيير دهد.}

_{براي اينكه در گذشته هيچ وقت براي ماندن آواز نخوانده ام .}

_{هزار بار ، شايد هم بيشتر ترانه هاي غمگين و آوازهاي خداحافظي خوانده ام .}

_{و شايد عجيب به نظر مي رسد}

_{كه يه سمت در نمي روم ،}

_{آخر ، هيچ وقت براي ماندن آواز نخوانده ام .}

_{وقتي كه همه حرف هايم را بزنم ، مي روم .}

_{اما با تو كه باشم حرف هايم تمامي ندارد.}

_{وقتي كه به فكر فرو مي روم و در راه هاي پر پيچ و خم پرسه مي زنم}

_{ميل رفتن ندارم}

_{ديشب ، صداي سوت يك كشتي باركس قديمي را شنيدم ،}

_{وقتي كه در رختخوابت دراز كشيده بودم .}

_{انگار مي گفت : پسر ، اين همان كشتي اي است كه}

_{براي سوار شدن آن بار و بنه ات را جمع مي كردي ،}

_{اما لبخند زدم و فكر رفتن را از سر به در كردم .}

_{چون در گذشته ، هيچ وقت براي ماندن آواز نخوانده ام .}

_{هزار بار ، شايد هم بيشتر ، ترانه هاي غمگين و آوازهاي خداحافظي خوانده ام.}

_{و شايد عجيب به نظر مي رسد}

_{كه به سمت در نمي روم .}

_{آخر ، هيچ وقت فكر نكرده ام اين همه مدّت در يك جا بند شوم ...}

_{براي اينكه هيچ وقت براي ماندن آواز نخوانده ام}

چيزهايي كه نگفتم

وقتي چمدانش را به قصد رفتن بست،

نگفتم  :(عزيزم ، اين كار را نكن .)

نگفتم :(برگرد

و يك بار ديگر به من فرصت بده .)

وقتي پرسيد دوستش دارم يا نه ،

رويم را برگرداندم.

حالا او رفته ، و من

تمام چيزهايي را كه نگفتم ، مي شنوم.

نگفتم :( عزيزم متاسفم ،

چون من هم مقّصر بودم.)

نگفتم :(اختلاف ها را كنار بگذاريم ،

چون تمام آنچه مي خواهيم عشق و وفاداري و مهلت است.)

گفتم :(اگر راهت را انتخاب كرده اي ،

من آن را سد نخواهم كرد.)

حالا او رفته ، و من

تمام چيزهايي را كه نگفتم ، مي شنوم.

او را در آغوش نگرفتم و اشك هايش را پاك نكردم

نگفتم :( اگر تو نباشي

زندگي ام بي معني خواهد بود.)

فكر مي كردم از تمامي آن بازي ها خلاص خواهم شد.

اما حالا ، تنها كاري كه مي كنم

گوش دادن به چيزهايي است كه نگفتم.

نگفتم :(باراني ات را درآر...

قهوه درست مي كنم و با هم حرف مي زنيم.)

نگفتم :(جاده بيرون خانه

طولاني و خلوت و بي انتهاست.)

گفتم :(خدانگهدار ، موفق باشي ،

خدا به همراهت .) او رفت

و مرا تنها گذاشت

تا با تمام چيزهايي كه نگفتم ، زندگي كنم

ايستادن ، بيرون از پناهگاه تو

بيرون پناهگاهت مي مانم و درون را نگاه مي كنم ،

در حالي كه در اطرافم ، از ، هر سو ، بمب مي ريزند ،

تو در داخل پناهگاهت چقدر سرحال و در امان و خوشحال به نظر مي آيي ،

آيا گفته بودم كه من به ين چيزها توجه مي كنم؟

 آيا گفته بودم كه چه شگفت آور هستي؟

و چقدر ناراحتم كه از هم جدا شده ايم.

عزيزم ، من بيرون پناهگاه تو ايساده ام ،

اما اميدوارم كه در قلب تو باشم

ساده دل

 دل ساده

 برگرد  و در ازاي  يك  حبه  كشك سياه  شور

 گنجشك ها  را

  از دور و بر شلتوك ها  كيش كن

 كه قند  شهر

  دروغي  بيش نبوده است

اي زمان عشق

روزگار جواني رفت

و عمر به سر رسيد

و بسان سايه اي اندك و ناچيز

گذشته ها را محو كرد

همچو زدودن سطري از كتاب با اشك

كه با وهم

آن را نوشته بودند

روزهاي ما معذّب و زنداني اند

اندر جايي كه شادي ها بخل مي ورزند

محبوب از ما مأيوس شد

و آرزوهايمان را به نااميدي مبدل كرد

گذشته ي اندوهگين ما

همچو خوابي ميان شب و روز سپري شد

اي زمان عشق!

آيا اميد، تحقق يافتني است؟

از جاودانگي نفس و از ياد پيمان ها

آيا خواب، آثار بوسه ها را از لب پاك خواهد كرد؟

كه سرخي گونه ها از آن بيزاي مي جست

يا ما را به او نزديك خواهد كرد؟

و نا اميدي را از ياد ما محو خواهد كرد؟

آيا مرگ

گوش ها را خواهد بست؟

آن گونه كه صداي ظلم و سكون آواز را درك كرده بودند

آيا قبر

ديدگان را خواهد بست؟

چون پنهاني هاي قبر و سرّ درون را ديده بودند

چه بسيار نوشيديم

از جام هايي كه در دست ساقي بود

و بسان شعله آتش مي درخشيد

و نوشيديم از لباني كه نعمت و لطف را

در دهاني ارغواني گرد آورده بود

و شعر خوانديم

و صداي ما به گوش ستارگان آسمان رسيد

آن روز همچو شكوفه ها از بين رفتند

با فرود برف از سينه ي زمستان

آنكه دست دهر با او خوبي كند

رنج او را كمتر سازد

اگر مي دانستيم

اگر مي دانستيم

هرگز آن شب را رها نمي كرديم

چون در ميان خواب و بيداري سپري شد

اگر مي دانستيم

لحظه اي را از دست نمي داديم

اگر مي دانستيم

برهه اي از زمان عشق را از دست نمي داديم

اكنون دانستيم

ليك پس از فرياد

وجدان مي گفت:

به پا خيزيد و برويد

و به ياد آورديم

پس از فرياد

و گور مي گفت:

نزديك شويد

پيش من آييد

معشوقم را خود آفريدم

معشوقم را

با مه رقيق خيال از

اشتياقم

قلبش را آفريدم

و با آرزوهايم

صورت دل انگيزش را

و با سوز دل

بوي خوش مويش

و دندانهايش را

با بوسه هايم

عشق بر من حرام است

عشق بر قلب تاريكم حرام شد

و عاشق از قلب آگاه تر

اگر به چهره مليح ديده بگشايم

به خود مي گويم:

شايسته آن است تا دوري گزينم

و گر همراه روندگان مجد، گام بر نمي داشتم

عاشق مي شدم

و مشتاق مي گشتم

و خواب مي ديدم