^{پس از توفان}

^{پس از تندر}

^{پس از باران}

^{سرشك سبز برگ از شاخه هاي جنگل خاموش}

^{مي افتاد}

^{نه بيد ز باد}

^{نه برگ از برگ مي جنبيد}

^{شكاف ابرها راهي به نور ماه مي دادند}

^{دوباره راه را بر ماه مي بستند}

^{و من همچون نسيمي از فراز شاخه ها پرواز مي كردم}

^{تو را مي خواستم اي خوب، اي خوبي}

^{به ديدار تو من مي آمدم با شوق}

^{با شادي}

^***

^{تو را مي بينم اي گيسو پريشان در غبار ياد}

^{تو با من مهربانتر از مني}

^{با من}

^{تو با من مهرباني مي كني چون مهر}

^{مهري مهربان با من}

^***

^{پس از توفان}

^{پس از تندر}

^{پس از باران}

^{گل آرامش آوازي}

^{به رنگ چشمهاي روشنت دارد}

^{نسيمي كز فراز باغ مي آيد}

^{چه خوش بوي تنت دارد}

^{من اينك در خيال خويش خواب خوب مي بينم}

^{تو مي آئي و از باغ تنت صد بوسه مي چينم}

^***

_{آن روز با تو بودم}

_{امروز بی توام}

_{آن روز كه با تو بودم}

_{- بی تو بودم}

_{امروز كه بی توام}

_{- با توام}

در آن پر شور لحظه ...

دل من با چه اصراري ترا خواست،

و من ميدانم چرا خواست،

و مي دانم كه پوچ هستي و اين لحظه هاي پژمرنده

كه نامش عمر و دنياست ،

اگر باشي تو با من، خوب و جاويدان و زيباست .

***

« زندگي » زيباست، كو چشمي كه « زيبائي » به بيند ؟

كو « دل آگاهي » كه در « هستي » دلارائي به بيند ؟

صبحا « تاج طلا » را بر ستيغ كوه، يابد

شب « گل الماس » را بر سقف مينائي به بيند

ريخت ساقي باه هاي گونه گون در جام هستي

غافل آنكو « سكر » را در باده پيمائي به بيند

شكوه ها از بخت دارد « بي خدا » در « بيكسي ها »

شادمان آنكو « خدا » را وقت « تنهائي » به بيند

« زشت بينان » را بگو در « ديده » خود عيب جويند

« زندگي » زيباست كو چشمي كه « زيبائي » به بيند ؟

_{به سنگ ساحل مغرب شكست زورق مهر،}

_{پرندگان هراسان، به پرس و جورفتند .}

_{هزار نيزه زرين به قلب آب شكست .}

_{فضاي دريا يكسره به خون و شعله نشست .}

_{به ماهيان خبر غرق آفتاب رسيد .}

_{نفس زنان به تماشاي حال او رفتند !}

_{ز ره درآمد باد،}

_{به هم بر آمد موج،}

_{درون دريا آشفت ناگهان، گفتي}

_{هزاران اسب سپيد از هزار سوي افق،}

_{رها شدند و چو باد از هزار سو رفتند !}

_***

_{نه تخته پاره زرين، كه جان شيرين بود؛}

_{در آن هياهوي هول آفرين رها بر آب !}

_{هزار روح پريشان به هر تلاطم موج،}

_{بر آمدند و به گرداب فرو رفتند !}

_***

_{لهيب سرخ به جنگل گرفت و جاري شد .}

_{نواگران چمن از نوا فرو ماندند .}

_{شب آفرينان بر شهر سايه افكندند .}

_{سحر پرستان، فرياد در گلو، رفتند !}

_***

_{ای شب ، به پاس صحبت دیرین ، خدای را
با او بگو حکایت شب زنده داریم
با او بگو چه می کشن از درد اشتیاق
شاید وفا کند ، بشتابد به یاریم
ای دل ، چنان بنال که آن ماه نازنین
آگه شود ز رنج من و عشق پاک من
هر چند بسته مرگ کمر بر هلاک من
ای شعر من ، بگو که جدایی چه می کند
کاری بکن که در دل سنگش اثر کنی
ای چنگ غم ، که از تو به جز ناله بر نخاست
راهی بزن که ناله از این بیشتر کنی
ای آسمان ، به سوز دل من گواه باش
کز دست غم به کوه و بیابان گریختم
داری خبر که شب همه شب دور از آن نگاه
مانند شمع سوختم و اشک ریختم
ای روشنان عالم بالا ، ستاره ها
رحمی به حال عاشق خونین جگر کنید
یا جان من ز من بستانید بی درنگ
یا پا فرانهید و خدا را خبر کنید
آری ، مگر خدا به دل اندازدش که من
زین آه و ناله راه به جایی نمی برم
جز ناله های تلخ نریزد ز ساز من
از حال دل اگر سخنی بر لب آورم
آخر اگر پرستش او شد گناه من
عذر گناه من ، همه ، چشمان مست اوست
تنها نه عشق و زندگی و آرزوی من
او هستی من است که آینده دست اوست
عمری مرا به مهر و وفا آزموده است
داند من آن نیم که کنم رو به هر دری
او نیز مایل است به عهدی وفا کند
اما - اگر خدا بدهد - عمر دیگری}

_{بر نگه سرد من به گرمي خورشيد}

_{مي نگرد هر زمان دو چشم سياهت}

_{تشنه ي اين چشمه ام، چه سود، خدا را}

_{شبنم جان مرا نه تاب نگاهت}

_{جز گل خشكيده اي و برق نگاهي}

_{از تو در اين گوشه يادگار ندارم}

_{زان شب غمگين كه از كنار تو رفتم}

_{يك نفس از دست غم قرار ندارم}

_{اي گل زيبا، بهاي هستي من بود}

_{گر گل خشكيده اي ز كوي تو بردم}

_{گوشه ي تنها، چه اشك ها كه فشاندم}

_{وان گل خشكيده را به سينه فشردم}

_{آن گل خشكيده، شرح حال دلم بود}

_{از دل پر درد خويش با تو چه گويم؟}

_{جز به تو، از سوز عشق با كه بنالم}

_{جز ز تو، درمان درد، از كه بجويم؟}

_{من، دگر آن نيستم، به خويش مخوانم}

_{من گل خشكيده ام، به هيچ نيرزم}

_{عشق فريبم دهد كه مهر ببندم}

_{مرگ نهيبم زند كه عشق نورزم}

_{پاي اميد دلم اگر چه شكسته است}

_{دست تمناي جان هميشه دراز است}

_{تا نفسي مي كشم ز سينه ي پر درد}

_{چشم خدا بين من به روي تو باز است}

_{حق با تو بود}

_{مي بايست مي خوابيدم}

 _{اما چيزي  خوابم را آشفته كرده است}

 _{در دو ظاقچه  رو به رويم شش دسته خوشه  زرد گندم  چيده ام}

  _{با آن  گيس هاي  سياه  و روز  پريشانشان}

  _{كاش  تنها نبودم}

  _{فكر مي كني  ستاره ها  از خوشه ها خوششان نمي آيد ؟}

  _{كاش  تنها نبودي}

  _{آن وقت كه  مي تواستيم   به اين موضوع و موضوعات  ديگر  اينقدر  بلند بلند}

 _{بخنديم  تا همسايه هامان  از خواب بيدار شوند}

 _{مي داني ؟}

 _{انگار  چرخ فلك  سوارم}

  _{انگار  قايقي  مرا  مي برد}

  _{انگار  روي شيب  برف ها  با اسكي  مي روم و}

_{مرا ببخش}

_{ولي  آخر چگونه  مي شود  عشق  را نوشت ؟}

_{مي شنوي ؟}

  _{انگار صداي شيون  مي آيد}

_{گوش كن}

 _{مي دانم  كه هيچ كس  نمي تواند عشق را بنويسد}

_{اما به  جاي آن}

_{مي توانم  قصه هاي  خوبي تعريف كنم}

 _{گوش كن}

 _{يكي بود يكي نبود}

  _{زني  بود كه  به جاي  آبياري  گلهاي  بنفشه}

_{به جاي خواندن   آواز ماه خواهر من است}

 _{به جاي  علوفه  دادن  به ماديان  ها آبستن}

_{به جاي پختن  كلوچه شيرين}

  _{ساده و اخمو}

_{در سايه  بوته هاي  نيشكر  نشسته  بود  و كتاب مي خواند}

  _{صداي  شيون  در اوج  است}

 _{مي شنوي}

_{براي بيان  عشق}

  _{به نظر شما}

_{كدام  را بايد  خواند ؟}

 _{تاريخ يا جغرافي ؟}

 _{مي داني ؟}

  _{من دلم  براي  تاريخ مي سوزد}

_{براي  نسل ببرهايش كه  منقرض  گشته اند}

 _{براي خمره هاي  عسلش  كه در رف ها  شكسته اند}

  _{گوش كن}

 _{به جاي عشق و  جستجوي  جوهر نيلي  مي شود چيزهاي  ديگير نوشت}

_{حق با تو بود}

 _{مي بايست مي خوابيدم}

 _{اما مادربزرگ ها  گفته اند}

 _{چشم ها نگهبان دل هايند}

 _{مي داني ؟}

 _{از افسانه هاي  قديم  چيزهايي در ذهنم سايه وار  در گذر است}

 _كودك

 _خرگوش

 _پروانه

 _{و من چقدر  دلم مي خواهد  همه داستانهاي  پروانه ها را بدانم كه}

 _{بي نهايت}

 _بار

_{در نامه ها  و شعر ها}

  _{در شعله ها  سوختند}

  _{تا سند  سوختن نويسنده شان باشند}

 _{پروانه ها}

 _آخ

  _{تصور كن}

  _{آن ها در انديشه  چيزي مبهم}

  _{كه انعكاس  لرزاني  از حس  ترس و اميد  را}

 _{در  ذهن كوچك و رنگارنگشان  مي رقصاند به گلها   نزديك مي شوند}

  _{يادم مي آيد}

_{روزگاري  ساده لوحانه}

_{صحرا به صحرا}

  _{و بهار به بهار}

 _{دانه دانه بنفشه هاي  وحشي  را  يك  دسته  مي كردم}

_{عشق را چگونه  مي شود نوشت}

  _{در گذر  اين لحظات  پرشتاب  شبانه}

 _{كه به غفلت  آن سوال  بي جواب گذشت}

_{ديگر حتي  فرصت  دروغ  هم برايم  باقي نمانده است}

  _{وگرنه  چشمانم  را مي بستم  و به آوازي  گوش  ميدادم كه در آن دلي مي خواند}

_{من  تو را}

 _{او را}

 _{كسي را دوست مي دارم}

_{اي نفس}

_{مبادا افسرده شوي}

_{مبادا جاهلان را نااميد گردي}

_{همواره آرزومند باش}

_{جز آرزو، ديگري نمي تواند وصال را نزديك كند}

_{اي نفس!}

_{تو مرا از لذت زندگاني دور ساختي}

_{و من از تو خوشنودم}

_{و چنين سرنوشتي را پذيرفتم}

_{اي نفس!}

_{اگر هجران مي تواند مردم را از عشق باز بدارد}

_{نظمي كه ستارگان را در آسمان پراكنده كرد}

_{مشوش و واژگون مي شد}