به آن پرنده كه مي خواند غايب از انظار

عتاب كرد شريري فساد جوي به باغ:

چه سود لحن خوش وعيب انزوا كه به خلق

پديد نيست ترا آشيان، چو چشم چراغ؟

بگفت: از غرض اين را تو عيب مي داني

كه بهر حبس من افتاده در درون تو داغ.

اگر كه عيب من اين است كز تو من دورم

برو بجوي ز نزديك هاي خويش سراغ.

شهيرتر ز من آن مرغ تنبل خانه،

بلندتر ز همه آشيان جنس كلاغ!

_{به چشمان پريرويان اين شهر}

_{به صد اميد مي بستم نگاهي}

_{مگر يك تن از اين ناآشنايان}

_{مرا بخشد به شهر عشق راهي}

_{به هر چشمي به اميدي كه اين اوست}

_{نگاه بي قرارم خيره مي ماند}

_{يكي هم، زينهمه نازآفرينان}

_{اميدم را به چشمانم نمي خواند}

_{غريبي بودم و گم كرده راهي}

_{مرا با خود به هر سويي كشاندند}

_{شنيدم بارها از رهگذاران}

_{كه زير لب مرا ديوانه خواندند}

_{ولي من، چشم اميدم نمي خفت}

_{كه مرغي آشيان گم كرده بودم}

_{زهر بام و دري سر مي كشيدم}

_{به هر بوم و بري پر مي گشودم}

_{اميد خسته ام از پاي ننشست}

_{نگاه تشنه ام در جستجو بود}

_{در آن هنگامه ي ديدار و پرهيز}

_{رسيدم عاقبت آن جا كه او بود}

_{"دو تنها و دو سرگردان، دو بي كس"}

_{ز خود بيگانه، از هستي رميده}

_{از اين بي درد مردم، رو نهفته}

_{شرنگ نااميدي ها چشيده}

_{دل از بي همزباني ها فسرده}

_{تن از نامهرباني ها فسرده}

_{ز حسرت پاي در دامن كشيده}

_{به خلوت، سر به زير بال برده}

_{به خلوت، سر به زير بال برده}

_{"دو تنها و دو سرگردان، دو بي كس"}

_{به خلوتگاه جان، با هم نشستند}

_{زبان بي زباني را گشودند}

_{سكوت جاوداني را شكستند}

_{مپرسيد، اي سبكباران! مپرسيد}

_{كه اين ديوانه ي از خود به در كيست؟}

_{چه گويم! از كه گويم! با كه گويم!}

_{كه اين ديوانه را از خود خبر نيست}

_{به آن لب تشنه مي مانم كه ناگاه}

_{به دريايي درافتد بيكرانه}

_{لبي، از قطره آبي تر نكرده}

_{خورد از موج وحشي تازيانه}

_{مپرسيد، اي سبكباران مپرسيد}

_{مرا با عشق او تنها گذاريد}

_{غريق لطف آن دريا نگاهم}

_{مرا تنها به اين دريا سپاريد}

^{بر ويرانه هاي گذشته ي مان}

^{بنا خواهيم كرد}

^{شرافت و مجد فردايمان را}

اي سار سياه! آواز بخوان

آواز، سرّوجود است

اي كاش مانندت بودم

از زندان و رنجير آزاد

اي كاش مانندت بودم

روحم در فضاي دشت به پرواز

و نور را همچو شراب در جام اثيري مي نوشيدم

اي كاش مانندت بودم

پاكيزه و قانع و خرسند

از ديروز و امروز روي گردان

اي كاش مانندت بودم

ظريف و زيبا و پر ابهت

تا باد

بال هاي مرا زير قطره هاي باران مي گستراند

اي كاش مانندت مي انديشيدم

و بالاي دشت ها پرواز مي كردم

و در ميان جنگل ها و با ابرها

نغمه مي باريدم

اي سار سياه!

نغمه سرايي كن

و اندوهم را دور كن

صداي تو در گوش درونم مي پيچد

^{گام برداشتند}

^{در ميان آرزوهاي هنگام هوشياري و مستي}

^{و دشت درگرو و معرض ماه و خورشيد بود}

^{فجر مانند خطي از نقره}

^{بر بالاي تپه ها مي پيچيد}

^{ميخواهم يك شعر بگويم:}

^{آسمان آبي است،}

^{نه سفيد است،}

^{نه خاكستري است،}

^{نه، مثل اينكه بنفش است،}

^{اي واي،نه، سياه شد!}

^{آسمان در شعر من مدام رنگ عوض مي كند،}

^{اصلاًبهتر است رنگ آسمان را ول كنم،}

^{آسمان ، آسمان است ديگر!}

^{اين كه ديگر شعر لازم ندارد!}

چه شب هايي را سحر كردم

و شوق با من شب زنده داري كرد

و من در كمين او بودم

مبادا اسير خواب گردد

و نگهبان بسترم خيال وجد

و مي گفت:

مبادا در خواب باشي

زيرا ختفن بر تو حرام است

بيماري در گوش من مي گفت:

گر طالب وصلي

مبادا شكوي بر زبان گويي

اين روزها بر من گذشت

حال اي ديدگان من!

ديدار خيال خواب را به شما بشارت مي دهم

_{يك قطعه پازل ...}

_{كه در پياده رو افتاده،}

_{يك قطعه مقوايي پازل ...}

_{كه در آب باران خيس خورده،}

_{ممكنه يك دكمه آبي}

_{از كت خانمي باشه}

_{كه توي لنگه كفش زندگي مي كرده}

_{مي تونه لوبياي سحر آميز باشه.}

_{يا چيني در پيرهن مخمل قرمز يك ملكه}

_{يا يك گاز از سيبي كه}

_{نامادري سفيدبرفي بهش داد ...}

_{مي تونه تور يك عروس باشه.}

_{يا يه شيشه كه درشور باز كني غول زشتي بيرون مي آد.}

_{مي تونه تكه اي از لباس ساحره غرب}

_{موقعي كه بخار مي شد باشه.}

_{مي تونه جريان عميق قطره اشكي}

_{روي صورت يك فرشته باشه}

_{هيچ چيز به اندازه يك قطعه خيس خورده پازل}

_{احتمال هر چيزي بودن رو نداره.}

_{گوش فرا ده}

_{به صداي سخن آرزوها}

_{زيرا آرزوها به مانند زندگي به نيكي سخن مي گويند}