_{فريادي و ديگر هيچ .}

_{چرا كه اميد آنچنان توانا نيست}

_{كه پا سر ياس بتواند نهاد.}

_***

_{بر بستر سبزه ها خفته ايم}

_{با يقين سنگ}

_{بر بستر سبزه ها با عشق پيوند نهاده ايم}

_{و با اميدي بي شكست}

_{از بستر سبزه ها}

_{با عشقي به يقين سنگ برخاسته ايم}

_***

_{اما ياس آنچنان توناست}

_{كه بسترها و سنگ ها زمزمه ئي بيش نيست !}

_فريادي

_{و ديگر}

_هيچ

ساحل در انتظار كسي بود

تا پاسخي بگويد، فرياد آب را .

با ناله گره شده، دلتنگ، خشمگين،

سر زير پر كشيدم و رفتم !

جواب را .

دوستش مي دارم

چرا كه مي شناسمش،

به دو ستي و يگانگي.

- شهر

همه بيگانگي و عداوت است.-

هنگامي كه دستان مهربانش را به دست مي گيرم

تنهائي غم انگيزش  را در مي يابم.

اندوهش غروبي دلگير است

در غربت و تنهايي.

همچنان كه شاديش

طلوع همه آفتاب هاست

و صبحانه

و نان گرم،

و پنجره ئي

كه صبحگا هان

به هواي پاك

گشوده مي شود،

وطراوت شمعداني ها

در پاشويه حوض.

***

چشمه ئي،

پروانه ئي، وگلي كوچك

از شادي

سر شارش مي كند

و ياس معصو مانه

از اندوهي

 گران بارش:

اين كه بامداد او، ديري است

تا شعري نسروده است.

چندان كه بگويم

«ـ امشب شعري خواهم نوشت»

با لباني متبسم به خوابي آرام فرو ميرود

چنان چون سنگي

كه به درياچه ئي

و بودا

كه به نيروانا.

و در اين هنگام

دختركي خردسال را ماند

كه عروسك محبوبش را

تنگ در آغوش گرفته باشد.

اگر بگويم كه سعادت

حادثه ئي است بر اساس اشتباهي؛

اندوه سرا پايش رادر بر مي گيرد

چنان چون درياچه ئي

كه سنگي را

ونيروانا

كه بودا را.

چرا كه سعادت را.

جز در قلمرو عشق باز نشناخته است

عشقي كه

به جز تفاهمي آشكار

نيست.

بر چهره زندگاني من

كه بر آن

هر شيار

از اندوهي جانكاه حكايتي مي كند

((( نرگس ))) !

لبخند آمرزشي است.

نخست

دير زماني در او نگريستم

چندان كه،چون نظري از وي باز گرفتم

درپيرامون من

همه چيزي

به هيات او در آمده بود.

آنگاه دانستم كه مراديگر

از او گزير نيست.

(( با یک کلمه تغییر با اجازه از احمد شاملو ))

چه انتظار عظيمي نشسته در دل ما

هميشه منتظريم و كسي نمي آيد

صفا گمشده آيا

بر اين زمين تهي مانده باز مي گردد ؟

اگر زمانه به اين گونه

- پيشرفت اين است

بي ترديد

حصار كاغذي ذهن را ز هم نشكافت

و خواهش من و تو

نيم گامي از تب تن نيز

دورتر نگذشت

كه در حصار تمناي تن فرو مانديم

و در كوير نفس سوز« من » فرو مانديم

نه از حصار تن خويشتن برون گامي

نه بر گسستن اين پاي بندها، دستي

***

هميشه مي گفتم:

« من و سكوت؟

محال است

« سكوت، عين زوال است

« سكوت،

- يعني مرگ !

***

سكوت،

نفس رضايت

سكوت،

عين قبول است

سكوت،

- كه در زمينه اشراق اتصال به حق -

دراين زمانه نزول است .

سكوت،

يعني مرگ .

***

كجاي اي انسان ؟

عصاره عصيان

چگونه مسخ شدي

با سكوت خو كردي

تو اي فريده هر آفريده

- بر تو چه رفت ؟

كز آفريده خود

از خداي بي همتا

به لابه مرگ مفاجاة آرزو كردي ؟

***

به نام او 

با سلام خدمت عزيزترین گل همیشه عاشق :

فرارسيدن سال نو را تبريك و تهنيت عرض كرده و سالی همراه با سلامتی موفقيت و شادی را

برای شما و خانواده محترمتان آرزومندم

سرسبزترين بهار تقديم توباد

  آواي خوش هزارتقديم توباد

گويندكه لحظه اي است روييدن عشق

آن لحظه هزاربارتقديم توباد

مي تراود مهتاب

مي درخشد شبتاب،

نيست يكدم شكند خواب به چشم كس وليك

غم اين خفته چند

خواب در چشم ترم مي شكند

نگران با من، استاده سحر

صبح مي خواهد از من

كز مبارك دم او آورم اين قوم به جان باخته را بكله خبر،

در جگر ليكن خاري

از ره اين سفرم مي شكند.

نازك آراي تن ساق گلي

كه به جانش كِشتم

و به جان دادمش آب

اي دريغا! به برم مي شكند.

دست ها مي سايم

تا در بگشايم

بر عبث مي پايم

كه به در كس آيد

در و ديوارِ به هم ريخته شان

بر سرم مي شكند.

مي تراود مهتاب

مي درخشد شبتاب؛

مانده پاي آبله از راه دراز

بر دم دهكده مردي تنها

كوله بارش بر دوش

دست او بر در، مي گويد با خود:

غم اين خفته چند

خواب در چشمِ ترم مي شكند.

^{كاج هاي زيادي بلند}

^{زاغهاي زيادي سياه}

^{آسمان به اندازه آبي .}

^{سنگجين ها، تماشا، تجرد .}

^{كوچه باغ فرا رفته تا هيچ .}

^{ناودان مزين به گنجشك .}

^{آفتاب صريح .}

^{خاك خوشنود .}

^{چشم تا كار ميكرد}

^{هوش پاييز بود .}

^***

^{اي عجيب قشنگ !}

^{با نگاهي پر از لفظ مرطوب}

^{مثل خوابي پر از لكنت سبز يك باغ،}

^{چشم هايي شبيه حياي مشبك،}

^{پلك هاي مردد}

^{مثل انگشت هاي پريشان خواب مسافر!}

^{زير بيداري بيدهاي لب رود}

^انس

^{مثل يك مشت خاكستر محرمانه}

^{روي گرماي ادراك پاشيده مي شد .}

^فكر

^{آهسته بود .}

^{آرزو دور بود}

^{مثل مرغي كه روي درخت حكايت بخواند .}

^{در كجا هاي پاييز كه خواهند آمد}

^{يك دهان مشجر}

^{از سفرهاي خوب}

^{حرف خواهد زد؟}

^*****

ريشه روشني پوسيد و فرو ريخت.

و صداي در جاده بي طرح فضا مي رفت.

از مرزي گذشته بود،

در پي مرز گمشده مي گشت.

كوهي سنگين نگاهش را بريد.

صدا از خود تهي شد

و به دامن كوه آويخت:

پناهم بده، تنها مرز آشنا! پناهم بده.

و كوه از خوابي سنگين پر بود.

خوابش طرحي رها شده داشت.

صدا زمزمه بيگانگي را بوييد،

برگشت،

فضا را از خود گذر داد

و در كرانه ناديدني شب بر زمين افتاد.

***

كوه از خوابي سنگين پر بود.

ديري گذشت،

خوابش بخار شد.

طنين گمشده اي به رگ هايش وزيد:

پناهم بده، تنها مرز آشنا! پناهم بده.

سوزش تلخي به تار و پودش ريخت.

خواب خطاكارش را نفرين فرستاد

و نگاهش را روانه كرد.

***

انتظاري نوسان داشت.

نگاهي در راه مانده بود

و صدايي درتنهايي مي گريست.

تو هم، همرنگ و همدرد مني اي باغ پائيزي !

تو بي برگي و منهم چون تو بي برگم

چو مي پيچد ميان شاخه هايت هوي هوي باد ـ

بگوشم از درختان هاي هاي گريه مي آيد

مرا هم گريه ميبايد ـ

مرا هم گريه ميشايد

كلاغي چون ميان شاخه هاي خشك تو فرياد بردارد

بخود گويم كلاغك در عزاي باغ عريان تعزيت خوان است

و در سوك بزرگ باغ، گريان است

***

بهنگام غروب تلخ و دلگيرت ـ

كه انگشتان خشك نارون را دختر خورشيد ميبوسد

و باغ زرد را بدرود ميگويد ـ

دود در خاطرم يادي سيه چون دود ـ

بياد آرم كه: با « مادر » مرا وقتي وداع جاوداني بود

و همراه نگاه ما ـ

غمين اشك جدائي بود و رنج بوسه بدرود .

***

تو هم، همرنگ و همدرد مني اي باغ پائيزي !

دل هر گلبنت از سبزه و گلها تهي مانده ـ

و دست بينواي شاخه هايت خالي از برگ است

تنت در پنجه مرگ است

مرا هم برگ و باري نيست

ز هر عشقي تهي ماندم

نگاهم در نگاه گرم ياري نيست.

***

تو از اين باد پائيزي دلت سرد است ـ

و طفل برگها را پيش چشمت تير باران ميكند پائيز

كه از هر سو چو پولكهاي زرد از شاخه ميريزند

تو ميماني و عرياني ـ

تو ميماني و حيراني .

***

الا اي باغ پائيزي

دل منهم دلي سرد است

و طفل برگهاي آرزويم را

دست نااميدي تير باران ميكند پائيز

ولي پائيز من پائيز اندوه است ـ

دلم لبريز اندوه است .

چنان زرينه پولكهاي تو كز جنبش هر باد ميبارد ـ

مرا برگ نشاط از شاخه ميريزد

نگاه جانپناهي نيست ـ

كه از لبهاي من لبخند پيروزي بر انگيزد

***

خطا گفتم، خطا گفتم

تو كي همرنگ و همدرد مني اي باغ پائيزي ؟!

ترا در پي بهاري هست ـ

اميد برگ و باري هست

همين فردا ـ

رخت را مادر ابر بهاري گرم ميشويد ـ

نسيم باد نوروزي ـ

تنت را در حرير ياس مي پيچد ـ

بهارين آفتاب ناز فروردين ـ

بر اندامت لباس برگ ميپوشد ـ

هنرور زرگر ارديبهشت از نو ـ

بر انگشت درختانت نگين غنچه ميكارد ـ

و پروانه، مي شبنم ز جام لاله مينوشد ـ

دوباره گل بهر سو ميزند لبخند ـ

و دست باغبان گلبوته ها را ميدهد پيوند .

در اين هنگامه ها ابري بشوق اين زناشودي ـ

به بزم گل، تگرگ ريز، جاي نقل ميپاشد ـ

و ابري سكه باران به بزم باغ ميريزد

درختان جشن مي گيرند

ز رنگارنگ گلها ميشود بزمت چراغاني

وزين شادي لبان غنچه ها در خنده ميآيد

بهاري پشت سر داري ـ

تو را دل شادمان بايد

***

الا اي باغ پائيزي !

غمت عزم سفر دارد

همين فردا دلت شاد است ـ

ز رنج بهمن و اسفند آزاد است

تو را در پي بهاري هست

اميد برگ و باري هست

ولي در من بهاري نيست

اميد برگ و باري نيست .

***

تو را گر آفتاب بخت نوروزي

لباس برگ ميپوشد

مرا هرگز اميد آفتابي نيست

دلم سرد است و در جان التهابي نيست

تو را گر شادمانه ميكند باران فروردين ـ

مرا باران بغير از ديده تر نيست .

تو را گر مادر ابر بهاري هست ـ

مرا نقشي ز مادر نيست .

***

تو كي همرنگ و همدرد مني اي باغ پائيزي ؟!

تو بزمت ميشود از تابش گلها چراغاني

ولي در كلبه تاريك جان من ـ

نشان از كور سوئي نيست

نسيم آرزوئي نيست

گل خوش رنگ و بوئي نيست

اگر در خاطرم ابريست ابر گريه تلخست ـ

كه گلهاي غمم را آبياري ميكن شبها

اگر بر چهره ام لبخند مي بيني

مرا لبخند انده است بر لبها

تو كي همرنگ و همدرد مني اي باغ پائيزي ؟!

^{دلم گرفته است}

^{دلم گرفته است}

^{به ايوان مي روم و انگشتانم را}

^{بر پوست كشيده شب مي كشم}

^{چراغهاي رابطه تاريكند}

^{چراغهاي رابطه تاريكند}

^{كسي مرا به آفتاب}

^{معرفي نخواهد كرد}

^{كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد}

^{پرواز را به خاطر بسپار}

^{پرنده مردني است.}

^***

در پيش چشم دنيا

دوران عمر ما

يك قطره دربرابر اقيانوس

در چشمهاي آنهمه خورشيد كهكشان

عمر جهانيان

كم سوتراز حقارت يك فانوس

افسوس !

***

^{در مرز نگاه من}

^{از هرسو}

^{ديوارها}

^بلند،

^{ديوارها}

^بلند،

^{چون نوميدي}

^{بلندند.}

^{آيا درون هر ديوار}

^{سعادتي هست}

^{وسعادتمندي}

^{و حسادتي؟-}

^{كه چشم اندازها}

^{از اين گونه مشبـّكند}

^{و ديوارها ونگاه}

^{در دور دست هاي نوميدي}

^{ديدار مي كنند،}

^{و آسمان}

^{زنداني است}

^{از بلور؟}

پر كن پياله را،

كاين آب آتشين،

ديري است ره به حال خرابم نمي بَرَد!

اين جام ها – كه در پي هم مي شود تهي

درياي آتش است كه ريزم به كام خويش،

گرداب مي ربايد و، آبم نمي برد!

من با سمند سركش جادوئي شراب

تا بيكران عالم پندار رفته ام،

تا دشت پر ستاره انديشه هاي گرم،

تا مرز ناشناخته مرگ و زندگي،

تا كوچه باغ خاطره هاي گريزپا،

تا شهر يادها ...

ديگر شراب هم

جز تا كنار بستر خوابم نمي برد!

هان اي عقاب عشق!

از اوج قله هاي مه آلود دوردست

پرواز كن به دشت غم انگيز عمر من

آنجا ببر مرا كه شرابم نمي برد!

آن بي ستاره ام كه عقابم نمي برد!

در راه زندگي،

با اينهمه تلاش و تمنا و تشنگي،

با اينكه ناله مي كشم از دل كه : آب ... آب ... !

ديگر فريب هم به سرابم نمي برد.

پر كن پياله را!

بيراهه ها رفتي، برده گام ، رهگذر راهي از من تا بي انجام ، مسافر ميان سنگيني پلك و جوي سحر !
در باغ نا تمام تو ، اي كودك ! شاخسار زمرد تنها نبود ، بر زمينه هولي مي درخشيد.
در دامنه لالايي ، به چشمه وحشت مي رفتي ، بازوانت دو ساحل نا همرنگ شمشير و نوازش بود.
فريب را خنديده اي ، نه لبخند را، نا شناسي را زيسته اي ، نه زيست را.
و آن روز ، و آن لحظه ، از خود گريختي ، سر به بيابان يك درخت نهادي ، به بالش يك وهم.
در پي چه بودي ، آن هنگام ، در راهي از من تا گوشه گير ساكت آيينه ، در گذري از ميوه تا اضطراب رسيدن ؟
ورطه عطر را بر گل گستردي ، گل را شب كردي ، در شب گل تنها ماندي ، گريستي .
هميشه - بهار غم را آب دادي ،
فرياد ريشه را در سياهي فغضا روشن كردي ، بر بت شكوفه شبيخون زدي ، باغبان هول انگيز!
و چه از اين گوياتر، خوشه شك پروردي.
و آن شب ، آن تيره شب ، در زمين بستر بذر گريز افشاندي .
و بالين آغاز سفر بود ، پايان سفر بود،دري به فرود،روزنه اي به اوج.
گريستي، ((من))بيخبر، برهر جهش در هر آمد، هر رفت.
واي((من))، كودك تو،در شب صخره ها،از نيلي بالا چه مي خواست؟
چشم انداز حيرت شده بود، پهنه انتظار، ربوده راز گرفته نور.
و تو تنهاترين ((من)) بودي.
وتونزديكترين((من)) بودي.
وتورساترين ((من)) بودي، اي((من)) سحرگاهي، پنجره اي برخيرگي دنياها سرانگيز!

^{كنار دريا، با آب همزبان بودم .}

 ^{ميان توده رنگين گوش ماهي ها،}

^{ز اشتياق تماشا چو كودكان بودم !}

^{به موج هاي رها شادباش مي گفتم !}

^{به ماسه ها، به صدف ها، حباب ها، كف ها،}

^{به ماهيان و به مرغابيان، چنان مجذوب،}

^{كه راست گفتي، بيرون ازين جهان بودم .}

^{نهيب زد دريا،}

^{كه : - « مرد !}

^{اين همه در پيچ تاب آب مگرد !}

^{چنين درين خس و خاشاك هرزه پوي، مپوي !}

^{مرا در آينه آسمان تماشا كن !}

^{دري به روي خود از سوي آسمان واكن !}

^{دهان باز زمين در پي تو مي گردد !}

^{از آنچه بر تو نوشته ست، ديده دريا كن !}

^{زمين به خون تو تشنه ست ، آسماني باش !}

^{بگرد و خود را در آن كرانه پيدا كن ! »}

عصر
چند عدد سار
دور شدند از مدار حافظه كاج.
نيكي جسماني درخت بجا ماند.
عطف اشراق روي شانه من ريخت.

حرف بزن، اي زن شبانه موعود!
زير همين شاخه هاي عاطفي باد
كودكي ام را به دست من بسپار.
در وسط اين هميشه هاي سياه
حرف بزن ، خواهر تكامل خوشرنگ!
خون مرا پر كن از ملايمت هوش .
نبض مرا روي زبري نفس عشق
فاش كن.
روي زمين هاي محض
راه برو تا صفاي باغ اساطير.
در لبه فرصت تلالو انگور
حرف بزن ، حوري تكلم بدوي !
حزن مرا در مصب دور عبادت
صاف كن.
در همه ماسه هاي شور كسالت
حنجره آب را رواج بده.

بعد
ديشب شيرين پلك را
روي چمن هاي بي تموج ادراك
پهن كن.