برای عزیزترین گل همیشه عاشق

صفحه اصلی | آرشيو مطالب | تماس با من | وبلاگ رسانه |

Template

مي رفتيم، و درختان چه بلند ، و تماشا چه سياه !
راهي بود از ما تا گل هيچ .
مرگي در دامنه ها ، ابري سر كوه ، مرغان لب زيست.
مي خوانديم : "بي تو دري بودم به برون، و نگاهي به كران، و صدايي به كوير."
مي رفتيم، خاك از ما مي ترسيد، و زمان بر سر ما مي باريد.
خنديديم: ورطه پريد از خواب ، و نهان ها آوايي افشاندند.
ما خاموش ، و بيابان نگران، و افق يك رشته نگاه.
بنشستيم، تو چشمت پر دور، من دستم پر تنهايي، و زمين ها پر خواب.
خوابيديم. مي گويند: دستي در خوابي گل مي چيد.

\|	نوشته شده توسط علی آسمانی

^{اي شكستها و اي نا اميدي هاي من!}
	^{اي تنهايي ها و اي گوشه نشيني هاي من!}
	^{شما نزد من از هزار پيروزي عزيزتر هستيد و در دل من از افتخارات همه ي شهرها شيرين تر.}
	^{اي شكستها و اي نا اميدي هاي من!}
	^{اي شناخت من نسبت به خود و اي يافتن خواري من!}
	^{من به وسيله ي ما دانستم كه هنوز يك جوان خطار كار هستم و ديگر تاج آلاله هاي پژمرده و فاني مرا فريب نمي دهند. من به وسيله ي شما به تنهايي و گوشه نشيني رسيدم و طعم گريختن و خوار شدن را چشيدم.}
	^{اي شكستها و اي نااميدي هاي من!}
	^{اي شمشير برنده و اي جوشن درخشان من!}
	^{در چشمان شما چنين خوانده ام كه:}
	^{هرگاه انسان برتخت سلطنت نشيند، برده مي شود و هر گاه مردم از درونش آگاه شوند، كتاب عمرش بسته مي شود و هر گاه به اوج كمال رسد، به قتل مي رسد!}
	^{انسان ماننده ميوه ايست كه چون برسد بر زمين مي افتد و زير پا له مي شود.}
	^{اي شكستها و اي نااميدي هاي من!}
	^{اي دوست دلاور محبوب من! تو تنها كسي هستي كه سرودها و فريادها و سكوت هاي مرا مي شنوي و جز تو كسي با من ازتپش بالها و بانگ درياها و صداي انفجار آتشفشانها در ظلمات شب سخن نخواهد گفت.}
	^{تو تنها كسي هستي كه از صخره هاي مرتفع درونم بالا مي روي.}
	^{اي شجاعت ناميراي من!}
	^{در هنگام طوفان با من خواهي خنديد و و گورهايي براي آنان كه از من و تو مي ميرد حفر خواهيم كرد و با عزم و استواري در برابر چهره ي خورشيد خواهيم ايستاد تا شكوهمند و خوفناك باشيم!}

\|	نوشته شده توسط علی آسمانی

\|	نوشته شده توسط علی آسمانی

من و دوستم مردِ نابينايي را ديديم كه در سايه معبد تنها نشسته است.
	دوستم به من گفت: اين داناترين مردي است از قبيله ي ما.
	دوستم را رها كردم و نزديك آن مرد نابينا شدم و به او سلام كردم و در كنارش نشستم و سرگرم گفتگو شديم.
	اندكي گذشت و سپس از او پرسيدم، آقا! از كي نابينا شده اي؟
	پاسخم داد و گفت: فرزندم! از هنگامي كه زاده شده ام! گفتم: چه دانشي را دنبال مي كني؟ پاسخ داد و گفت: من يك ستاره شناس هستم!
	آنگاه دستهايش را بر سينه ي خود نهاد و بر سخن خود افزود و گفت: من اين خورشيدها و اين ماهها و اين ستارگان را رصد مي كنم!