^{آرزوي من اينست در سپيده اي شفاف}

^{در دلت شوم مهمان، يك سپيده بي انصاف}

^{آرزوي من اينست توي عصر طوفاني}

^{قانعم كني جوري كه هميشه مي ماني}

^{آرزوي من اينست كه تو مالِ من باشي}

^{غير ممكنِ ممكن، تو محالِ من باشي}

^{آرزوي من اينست با دو بالِ جادويي}

^{روي چشمِ تو باشم مثلِ نورِ ليموئي}

^{آرزوي من اينست بينِ اين همه انسان}

^{نيّتِ تو من باشم توي فال با فنجان}

^{آرزوي من اينست كه دو روزِ طولاني}

^{در كنارِ تو باشم فارغ از پشيماني}

^{آرزوي من اينست كه تو مثل يك سايه}

^{سرپناه من باشي لحظه تَرِ گريه}

^{آرزوي من اينست يا شوي فراموشم}

^{يا كه مثلِ غم هر شب گيرمت در آغوشم}

^{آرزوي من اينست عشقِ تو كمم باشد}

^{اسمِ تو فقط زخمي روي مرهمم باشد}

^{آرزوي من اينست نرم و عاشق و ساده}

^{همسفر شود با من در سكوتِ يك جاده}

^{آرزوي من اينست كه تو سازِ من باشي}

^{من نيازِ تو باشم، تو نيازِ من باشي}

^{آرزوي من اينست هستي تو من باشم}

^{لحظه هاي هشياري مستي تو من باشم}

^{آرزوي من اينست تو غزالِ من باشي}

^{تك ستاره روشن در خيالِ من باشي}

^{آرزوي من اينست در شبي پُر از رؤيا}

^{پيش ماه و تو باشم تا سحر لبِ دريا}

^{آرزوي من اينست در تولّدي دوّم}

^{مثلِ مِه شوم در تو با همه وجودم گُم}

^{آرزوي من اينست از سفر نگوئي تو}

^{تو هم آرزويي كن، اوجِ آرزويي تو}

^{آرزوي من اينست، آرزو كني من را}

^{معني اش كني با عشق شعرِ سبزِ ماندن را}

^{آرزوي من اينست مثلِ سيمِ يك گيتار}

^{زيرِ دستِ تو باشم لحظه خوشِ ديدار}

^{آرزوي من اينست مثلِ ليلي و مجنون}

^{پيروي كنيم از عشق، اين جنونِ بي قانون}

^{آرزوي من اينست در پگاهي از اسفند}

^{راهي سفر گرديم طبقِ رسمِ يك پيوند}

^{آرزوي من اينست در شبي كه تاريكست}

^{تو بگوئي از وصلي كه لطيف و نزديكست}

^{آرزوي من اينست زيرِ سقفِ اين دنيا}

^{من براي تو باشم تو براي من تنها}

گام برداشتند

در ميان آرزوهاي هنگام هوشياري و مستي

و دشت درگرو و معرض ماه و خورشيد بود

فجر مانند خطي از نقره

بر بالاي تپه ها مي پيچيد

.......آنجا براي رزم هاي شبانه مي رفتيم

اينجا براي بزم هاي عاشقانه !!

......ديروز با هم به دشمن مي زديم و امروز براي هم مي زنيم!!

....... آنانکه دريايي زيستند مردابي نمي ميرند . 

_{با هم باز ميشن -}

_{با هم بسته ميشن -}

_{با هم ميخندن - با هم گريه ميکنن -}

_{با هم ميچرخن .}

_{جالب اينجاس که هيچکدوم هم اون يکي رو نميبينه .}

_{دوستي يعني اين !!!!}

_{حالا دقت کردي اين دو تا چشم فقط زماني که يه دختر جلوشون ظاهر ميشه يکيشون بسته ميشه و اون يکي باز ميمونه (چشمک) .}

_{نتيجه گيري اخلاقي : دختر حتي بهترين و محکم ترين روابط دوستي رو هم به هم ميزنه.}

(( بااجازه ... جون ))

<sub>آه، در ايثار سطح ها چه شكوهي است !
اي سرطان شريف عزلت!
سطح من ارزاني تو باد!

يك نفر آمد
تا عضلات بهشت
دست مرا امتداد داد.
يك نفر آمد كه نور صبح مذاهب
در وسط دگمه هاي پيرهنش بود.
از علف خشك آيه هاي قديمي
پنجره مي بافت.
مثل پريروزهاي فكر، جوان بود.
حنجره اش از صفاف آبي شط ها
پر شده بود.
يك نفر آمد كتاب هاي مرا برد.
روي سرم سقفي از تناسب گل ها گشيد.
عصر مرا با دريچه هاي مكرر وسيع كرد.
ميز مرا زير معنويت باران نهاد.
بعد، نشستيم.
حرف زديم از دقيقه هاي مشجر.
از كلماتي كه زندگي شان ، در وسط آب مي گذشت.
فرصت ما زير ابرهاي مناسب
مثل تن گيج يك كبوتر ناگاه
حجم خوشي داشت.

نصفه شب بود، از تلاطم ميوه
طرح درختان عجيب شد.
رشته مرطوب خواب ما به هدر رفت.
بعد
دست در آغاز جسم آب تني كرد.
بعد در احشاي خيس نارون باغ
صبح شد.</sub>

<sup>اين وجودي كه در نور ادراك
مثل يك خواب رعنا نشسته
روي پلك تماشا
واژه هايي تر و تازه مي پاشد.
چشم هايش
نفي تقويم سبز حيات است.
صورتش مثل يك تكه تعطيل عهد دبستان سپيد است.

سال ها اين سجود طراوت
مثل خوشبختي ثابت
روي زانوي آدينه ها مي نشست.
صبح ها مادر من براي گل زرد
يك سبد آب مي برد،
من براي دهان تماشا
ميوه كال الهام ميبردم.

اين تن بي شب و روز
پشت باغ سراشيب ارقام
مثل اسطوره مي خفت.
فكر من از شكاف تجرد به او دست مي زد.
هوش من پشت چشمان او آب مي شد.
روي پيشاني مطلق او
وقت از دست مي رفت.
پشت شمشاد ها كاغذ جمعه ها را
انس اندازه ها پاره مي كرد.
اين حراج صداقت
مثل يك شاخه تمرهندي
در ميان من و تلخي شنبه ها سايه مي ريخت.
يا شبيه هجومي لطيف
قلعه ترس هاي مرا مي گرفت.
دست او مثل يك امتداد فراغت
در كنار "تكاليف" من محو مي شد.

( واقعيت كجا تازه تر بود ؟
من كه مجذوب يك حجم بي درد بودم
گاه در سيني فقر خانه
ميوه هاي فروزان الهام را ديده بودم.
در نزول زبان خوشه هاي تكلم صدادارتر بود
در فساد گل و گوشت
نبض احساس من تند مي شد.
از پريشاني اطلسي ها
روي وجدان من جذبه مي ريخت.
شبنم ابتكار حيات
روي خاشاك
برق مي زد.)

يك نفر بايد از اين حضور شكيبا
با سفرهاي تدريجي باغ چيزي بگويد.
يك نفر بايد اين حجم كم را بفهمد،
دست او را براي تپش هاي اطراف معني كند،
قطره اي وقت
روي اين صورت بي مخاطب بپاشد.
يك نفر بايد اين نقطه محض را
در مدار شعور عناصر بگرداند.
يك نفر بايد از پشت درهاي روشن بيايد.

گوش كن، يك نفر مي دود روي پلك حوادث:
كودكي رو به اين سمت مي آيد.</sup>