برای عزیزترین گل همیشه عاشق

صفحه اصلی | آرشيو مطالب | تماس با من | وبلاگ رسانه |

Template

ظهر بود.
ابتداي خدا بود.
ريگ زار عفيف
گوش مي كرد،
حرف هاي اساطيري آب را مي شنيد.
آب مثل نگاهي به ابعاد ادراك.
لك لك
مثل يك اتفاق سفيد
بر لب بركه بود.
حجم مرغوب خود را
در تماشاي تجريد مي شست.
چشم
وارد فرصت آب مي شد.
طعم پاك اشارات
روي ذوق نمك زار از ياد مي رفت.

باغ سبز تقرب
تا كجاي كوير
صورت ناب يك خواب شيرين؟

اي شبيه
مكث زيبا
در حريم علف هاي قربت !
در چه سمت تماشا
هيچ خوشرنگ
سايه خواهد زد؟
كي انسان
مثل آواز ايثار
در كلام فضا كشف خواهد شد؟

اي شروع لطيف!
جاي الفاظ مجذوب ، خالي !

\|	نوشته شده توسط علی آسمانی

\|	نوشته شده توسط علی آسمانی

_{میشه چشم نبندي و نگاهم بکني
مملو از شوق سحر مست خيالم بکني
پشت ديوار دلم تا سحر منتظرم
نکنه يه وقت نياي ديده پر آبم بکني چشم براهم بکني
ميشه بر من بتابي وداغم بکني
شايد از گرماي تنم منو باور بکني
ميشه لب نبندي و صدايم بکني
از سکوت شب رهايم بکني
ميشه چشم نبندي و نگاهم بکني
توي امواج نکاهت منو خوابم بکني
همه شب بيقرارم کاشکي بيآي
تا مگر چاره اين دل بي تابم بکني.}

\|	نوشته شده توسط علی آسمانی

_{کاش قلبم درد تنهايي نداشت
چشم من با اشک آشنايي نداشت
کاش سينه ام هرگز پريشاني نداشت
تقويم عشق برکي از يک روز باراني نداشت
کاش راه عشق هيچ قرباني نداشت}

\|	نوشته شده توسط علی آسمانی

\|	نوشته شده توسط علی آسمانی

\|	نوشته شده توسط علی آسمانی

ای کاش پنجره ای مانده بود

که روزها وشب ها را پشت آن سپری میکردم

و صبحی که شب فراق به سحر میرسید گلدانی پشت آن می گذاشتم

ولی حیف از وقتی تو رفتی پنجره امید و ارزو من هم با سنگ پوشیده

شده است.....

\|	نوشته شده توسط علی آسمانی

کاش می شد عشق را تفسیر کرد

خواب چشمان تو را تعبیر کرد

کاش می شد همچو گلها ساده بود

سادگی را با تو عالمگیر کرد

کاش می شد در حریم سینه ها

عشق را با وسعتش تکثیر کرد

\|	نوشته شده توسط علی آسمانی

قاصدك, هان چه خبر آوردي

از كجا, واز كه خبر آوردي

خوش خبر باشي, اما

گرد بام وبر من بي ثمر مي گردي

انتظار خبري نيست مرا

نه زياري نه زديار و دياري, باري

برو آن جا كه بود چشمي و گوشي با كس

برو آن جا كه تو را منتظرند

قاصدك در دل من همه كورند و كرند

دست بردار از اين در وطن خويش غريب

قاصد تجربه هاي همه تلخ, با دلم مي گويد

كه دروغي تو, دروغ

كه فريبي تو, فريب

قاصدك حال ولي, راستي آيا رفتي با باد؟

با توام آي كجا رفتي آي؟

راستي آيا جايي خبري هست هنوز؟

مانده خاكستر گرمي جايي؟

در اجاقي طمع شعله نمي بندم, اندك شرري هست هنوز

قاصدك قاصدك قاصدك

ابرهاي همه عالم شب و روز

در دلم مي گريد

\|	نوشته شده توسط علی آسمانی

کجاي اين جنگل شب . پنهون ميشي خورشيدکم پشت کدوم سد سکوت . پر ميکشي چکاوکم چرا به من شک ميکني . من که منم براي تو لبريزم از عشق تو و سرشارم از هواي تو دست کدوم غزل بدم . نبض دل عاشقمو پشت کدوم بهانه باز پنهون کنم هق هقمو گريه نميکنم نرو اه نميکشم بشين حرف نميرنم بمون بغز نميکنم، ببين سفر نکن خورشيدکم . ترک نکن منو نرو نبود نت مرگ منه . راهيه اين سفر نشو نزار که عشق منو تو . اينجا به اخر برسه بري تو. مرگ من از . رفتنه تو سر مبرسه گريه نميکنم نرو اه نميکشم بشين حرف نميرنم بمون بغز نميکنم ببين نوازشم کن ببين . عشق مير يزه از صدام صدام کن و ببين که باز . اونچه ميگن ترانه هام اگر چه من به چشم تو . کمم، قد يميم، گمم اتشفشانه عشقمو . در يا يه پر تلا تمم گريه نميکنم نرو اه نميکشم بشين حرف نميرنم بمون بغز نميکنم ببين

\|	نوشته شده توسط علی آسمانی

\|	نوشته شده توسط علی آسمانی

براي همه وقت هايي كه مرا به خنده واداشتي. براي همه وقت هايي كه به حرف هايم گوش دادي. براي همه وقت هايي كه به من جرات و شهامت دادي. براي همه وقت هايي كه با من شريك شدي. براي همه وقت هايي كه خواستي در كنارم باشي. براي همه وقت هايي كه به من اعتماد كردي. براي همه وقت هايي كه مرا تحسين كردي. براي همه وقت هايي كه باعث راحتي و آسايش من بودي. براي همه وقت هايي كه گفتي "دوستت دارم" براي همه وقت هايي كه در فكر من بودي. براي همه وقت هايي كه برايم شادي آوردي. براي همه وقت هايي كه به تو احتياج داشتم و تو با من بودي. براي همه وقت هايي كه دلتنگم بودي. براي همه وقت هايي كه به من دلداري دادي. براي همه وقت هايي كه در چشمانم نگريستي و صداي قلبم را شنيدي. به خاطر همه ي اين ها هيچ وقت فراموش نكن كه : لبخند من به تو يعني " عاشقانه دوستت مي دارم " آغوش من هميشه براي تو باز است. هميشه براي گوش دادن به حرفهايت آمادگي دارم. هميشه پشتيبانت هستم. من مثل كتابي گشوده برايت خواهم بود. مي خواهم اوقاتم را در كنار تو باشم. من كاملا به تو اطمينان دارم و تو امين من هستي. در دنيا تو از هركسي برايم مهم تر هستي. هميشه دوستت دارم چه به زبان بياورم چه نياورم. همين الان در فكر تو هستم. تو هميشه براي من شادي مي آوري به خصوص وقتي كه لبخند بر لب داري. من هميشه براي تو اينجا هستم و دلم براي تو تنگ است. هر وقت كه احتياج به درد دل داشتي روي من حساب كن. من هنوز در چشمانت گم شده هستم. تو در تمام ضربان هاي قلبم حضور داري...

\|	نوشته شده توسط علی آسمانی

موجودات زیبا همه در هنگام تولدت قدرت خود را به تو بخشیده اند و من چنان دوستت دارم که فکر می کنم اشتباهی شده است اما نه اشتباهی نیست ... تو را دوست خواهم داشت تا دریاها خشک شوند حتی در آن زمان وقتی دریاها خشک شوند و صخره ها زیر آفتاب ناپدید من هنوز تو را دوست خواهم داشت تا زمانی که هستی و به سویت خواهم آمد بارها و بارها حتی اگر میان ما فرسخ ها فاصله باشد ...

\|	نوشته شده توسط علی آسمانی

به پيش روي من، تا چشم ياري مي كند، درياست ! چراغ ساحل آسودگي ها در افق پيداست ! درين ساحل كه من افتاده ام خاموش، غمم دريا، دلم تنهاست . وجودم بسته در زنجير خونين تعلق ها ست ! خروش موج، با من مي كند نجوا، كه : - « هرل كس دل به دريا زد رهائي يافت ! كه هر كس دل به دريا زد رهائي يافت ... » مرا آن دل كه بر دريا زنم، نيست ! ز پا اين بند خونين بر كنم نيست ، اميد آنكه جان خسته ام را ، به آن ناديده ساحل افكنم نيست !

\|	نوشته شده توسط علی آسمانی

مانده تا برف زمين آب شود. مانده تا بسته شود اين همه نيلوفر وارونه چتر. ناتمام است درخت. زير برف است تمناي شنا كردن كاغذ در باد و فروغ تر چشم حشرات و طلوع سر غوك از افق درك حيات. مانده تا سيني ما پر شود از صحبت سنبوسه و عيد. در هوايي كه نه افزايش يك ساقه طنيني دارد و نه آواز پري مي رسد از روزن منظومه برف تشنه زمزمه ام. مانده تا مرغ سرچينه هذياني اسفند صدا بردارد. پس چه بايد بكنم من كه در لخت ترين موسم بي چهچه سال تشنه زمزمه ام؟ بهتر آن است كه برخيزيم رنگ را بردارم روي تنهايي خود نقشه مرغي بكشم.

\|	نوشته شده توسط علی آسمانی

كاج هاي زيادي بلند.
زاغ هاي زيادي سياه.
آسمان به اندازه آبي.
سنگچين ها ، تماشا، تجرد.
كوچه باغ فرا رفته تا هيچ.
ناودان مزين به گنجشك.
آفتاب صريح.
خاك خوشنود.

چشم تا كار مي كرد
هوش پاييز بود.

اي عجيب قشنگ !
با نگاهي پر از لفظ مرطوب
مثل خوابي پر از لكنت سبز يك باغ،
چشم هايي شبيه حياي مشبك ،
پلك هاي مردد
مثل انگشت هاي پريشان خواب مسافر !
زير بيداري بيد هاي لب رود
انس
مثل يك مشت خاكستر محرمانه
روي گرماي ادراك پاشيده مي شد.
فكر
آهسته بود.
آرزو دور بود
مثل مرغي كه روي درخت حكايت بخواند.

در كجاهاي پاييزهايي كه خواهند آمد
يك دهان مشجر
از سفرهاي خوب
حرف خواهد زد؟

\|	نوشته شده توسط علی آسمانی

برای عزیزترین گل همیشه عاشق

Template

pctfx3.3

Desert Float Template

میزبانی میزبان هاست دامین دامنه دومین