^{بهت نمي گم كه دوست دارم ، ولي قسم ميخورم كه دوست دارم}

^{بهت نمي گم كه هر چي بخواي بهت ميدم ، چون همه چيزم تويي}

^{نمي خوام كه خوابت رو ببينم ، چون تو خيلي خوش تر از خوابي}

^{اگه يه روز چشمات پر اشك شد دونبال يه شونه هستي تا گريه كني ،}

^{صدام كن ، قول ميدم اشك هاتو پاك كنم و منم با تو گريه كنم}

^{اگه دنبال مجسمه سكوت مي گشتي تا سرش داد بزني ، صدام كن قول ميدم ساكت بمونم}

^{اگه دنبال خرابي مي گشتي تا نفرت رو در اون دفن كني ، صدام كن ،}

^{قلبم تنها خرابه وجود توست}

^{اگه يه روز صدات كردم كه بهت نياز دارم ، نگو كجايي ،}

^{فقط يه لحظه چشماتو ببند و بهم فكر كن}

دوستت دارم

از هیا هوی واژه ها خسته ام

من سکوتم را از اوراق سپید آموخته ام

آیا سکوت روشن ترین واژه ها نیست ؟؟؟؟؟

همیشه در خلوت مرگ را مجسم دیده ام

آیا مرگ خونسرد ترین واژه ها نیست ؟

تا چشم گشودم از چشم زندگی افتادم

شبی ـ شاید ـ امشب

زیر نور یک واژه خواهم نشست

نام خونسرد تو را

بر حواس پنج گانه ام خال خواهم کوفت

و هم زمان پایین آخرین برگ خاطراتم خواهم نوشت

پایان

من از انتهای دلتنگی ها آمده ام

دوست دارم دوباره زاده شوم

در بهار و در کنار آرامشی بزرگ

زاده شوم

با بال هایی بزرگ و چشمانی باز

تا در آغوش زمستان خواب سبز ببینم

بال هایم را به گستره ی تمام آسمان بگشایم

بی ابر ببارم

و تمام شادی ها را به روی غم ها بکارم

تا انتهای سادگی ام بمانم

و آن قدر تو را در واژه هایم فریاد زنم

تا پژواک نام تو تمام مرا در بر گیرد

آن گاه دلم را آن قدر باز کنم

تا

تمام سیب های سرخ محبت را در آن جای دهم

و مدام در من تکرار شود 

تمام

.

.

.

زیستن ها

دوست داشتن ها

و

بودن ها

ای غزلهای نگاهت همه قربانی عشق

دعوتم کن تو شبی باز به مهمانی عشق

با من از سبزی احساس خودت حرف بزن

در قدمهای بلند شب یلدائي عشق

من که از خاصیت درد خبردار شدم

می نشینم همه شبها به غزلخوانی عشق

باید از حادثه تا  عشق قدم بگذاریم

تا بدانیم دلیل غم پنهانی عشق

تا میان من و تو فاصله ها حیرانند

مختصر مي كنم اين قصه ي حيراني عشق

 

بی تو غربت را دل من بیشتر حس می کند 

شبی از پشت یك تنهائي نمناك و بارانی تو را با لهجه ی گل های نیلوفر صدا كردم .
تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا كردم .
پس ازِ یك جستجوی نقره ای
در كوچه های آبی احساس
تو را از بین گل هائي كه در تنهائي ام روئيد با حسرت جدا كردم
و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی
دلم حیران و سرگردان چشمانی ست رویائي
و من تنها برای دیدن زیبائي آن چشم
تو را در دشتی از تنهائي و حسرت رها كردم
همین بود آخرین حرفت
ومن بعد از عبور تلخ و غمگینت
حریم چشمهایم را به روی اشكی از جنس غروب
ساكت و نارنجی خورشید وا كردم
نمی دانم چرا رفتی؟
نمی دانم چرا ، شاید خطا كردم
و تو بی آن كه فكر غربت چشمان من باشی
نمی دانم كجا ، تا كی ، برای چه ،
ولی رفتی و بعد از رفتنت
باران چه معصومانه می بارید
و بعد از رفتنت یك قلب دریائي ترك برداشت
و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاكستری گم شد
و گنجشكی كه هر روز از كنار پنجره
با مهربانی دانه برمی داشت
تمام بال هایش غرق در اندوه غربت شد
و بعد از رفتن تو ، آسمان چشمهایم خیس باران بود
و بعد از رفتنت انگار كسی حس كرد من بی تو
تمام هستی ام از دست خواهد رفت
كسی حس كرد من بی تو
هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد
و بعد از رفتنت دریا چه بغضی كرد !
كسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد
و من با آنكه میدانم تو هرگز یاد من را
با عبور خود نخواهی برد
هنوز آشفته ی چشمان زیبای توام
برگرد !
ببین كه سرنوشت انتظار من چه خواهد شد
و بعد از این همه طوفان و وهم و پرسش و تردید
كسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت :
تو هم در پاسخ این بی وفائي ها بگو
در راه عشق و انتخاب آن خطا كردم
و من در حالتی مابین اشك و حسرت و تردید
كنار انتظاری كه بدون پاسخ و سردست
و من در اوج پائیزی ترین ویرانی یك دل
میان غصه ای از جنس بغض كوچك یك ابر
نمی دانم چرا ؟ شاید به رسم و عادت پروانگی مان باز
برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا كردم...

. برای همه وقت هایی که مرا به خنده واداشتی.

. برای همه وقت هایی که به حر ف هایم گوش کردی.

. برای همه وقت هایی که به من شهامت و جرأت دادی.

. برای همه وقت هایی که خواستی در کنارم باشی.

. برای همه وقت هایی که به من اعتماد کردی.

. برای همه وقت هایی که مرا تحسین کردی.

. برای همه وقت هایی که در فکر من بودی.

. برای همه وقت هایی که برایم شادی آوردی.

. برای همه وقت هایی که دلتنگم بودی.

. برای همه وقت هایی که به من دلداری دادی.

- به خاطرهمه این ها، هیچ وقت فراموش نکن که:

. همیشه برای گوش دادن به حرف هایت آمادگی دارم.

. همیشه پشتیبانت هستم.

- من مثل کتابی گشوده برایت خواهم بود.

- در دنیا تو از هر چیزی برایم مهمتر هستی.

- همیشه دوستت دارم، چه به زبان بیاورم چه نیاورم.

- همین الان در فکر تو هستم.

- تو همیشه برای من شادی می آوری به خصوص وقتی که لبخند بر لب داری.

- من همیشه برای تو این جا هستم و دلم برایت تنگ است.

- هر وقت که احتیاج به درد و دل داشتی روی من حساب کن.

- تو در تمام ضربان های قلبم حضور داری.

دوست دارم

غصه هایت را به من بسپار

دل من تاب ریختن اشک هایت را ندارد

ان شب که مهتاب به حرف های من و تو گوش سپرده بود

تو از عشق گفتی و من از عاشقی

تو برای عشق گریستی و دل من ویران شد

نمیدا نی هر بلور اشک هایت

 چه بی رحمانه به جانم خنجر می زند

اشک هایت را به من بسپار

من مثل باران بهاری میگریم

تا صدای خنده های تو

آسمان را به حیرت اندازد

غم های تو خرمن وجود مرا آتش میزند

بازهم میخواهی در آتش بسوزم؟

هرگز اشک مریز

دل من طاقت ندارد

وقتی دل آسمون میگیره ، هنگامی که ابرها کبود رنگ می شوند ،

دل ابرها پر از باریدن میشه ...

ابرها شروع می کنن به بارش و ریختن قطره های پاک بر زمین

اون لحظه است که منم می گریم و آرزو می کنم در این هوای پر از احساس کنارم باشی صدات و بشنوم ،

چشمانم نگاهت رو ببینه ، دستانم دست های مهربانت رو بگیره ...

باشی تا با هم نظاره گر ریزش بارون از عرش خدا به فرش خدا باشیم

پیشم باشی تا از غرش آسمون نترسم ، باشی تا من با دل پر از کینه آسمون تنها نباشم ...!!! دل مهربون و

همیشه پاک تو کنارم باشه ...

می خوام اون لحظه باشی تا از احساسم زیر بارون برات بگم ... بگم بارون و هوای ابری و با همه

زیباییش با تو دوست دارم

این هوای بارانی و ابرهای پرپر شده و زیبا ، با بغضی که از نبودن تو در دل دارم تبدیل شده به یک هوای

پر از دلتنگی برای تو ...

تویی که برایم عزیزترینی

دلم تنگ شده برای شنیدن صدایت پس می نویسم از غربت بی تو بودن بی تو باغ سبز دلم در انتظار قدمهایت

 زرد شد بی تو لبخندهای پرفروغم در بستر اشک غلتیدند بی تو قناری ها دیگر نای نغمه سرایی ندارند

دیگر نمی توانم بالهای پرنده دلم را بشکنم تا مانع پروازش به سوی تو شود دیگر نمی توانم آرزوهایم را

همراه با بادهای پاییزی به دست فراموشی بسپارم . صدایم کن که آهنگ صدایت برایم دلنشین است

نگاهم کن که نگاهت وجودم را گرمی می بخشد .

نوازشم کن که تن خسته و زخمی من نیازمند دستان پرعطوفت توست .

 ای بهترینم و ای تنها مونس دلم!

با تو شب بوی خستگی نمی دهد و من می توانم تا حیاط ستاره ها پرواز کنم دوست دارم از زلال

اشکهایت وضو بگیرم و سر به سجاده معبود بگذارم تو کیستی که تمام روزهایم را در انتظارت

در کنار پنجره می ایستم  اشک می ریزم من گدای محبت نبودم ولی فریفته او شدم

من صدای عشق را در قلبم احساس کردم 

 من سینه ام را مالامال از محبت نثار او کردم به شهر حسرت دلم پناه بردم و خاموش ماندم تا فراموشش کنم

اما او مرا بیچاره خود کرد.

                                    دوستی رامی پرستیم

                                                        چونکه پایانی ندارد

ای کاش می شد فهمید در دل آسمان چه می گذرد

که امشب با ناله ای بغض آلود بر دیار این دل خسته

اشک می ریزد

گاهی جدالی نا برابر درونم را به آتش می کشد

در برابرش از پا می افتم و ...

مستاصل می مانم که چه کنم!

گاه روی بر می گردانم ...

و گاه خاموش می مانم و فرار را بهترین راه چاره می بینم !!!

نه فراموش می کنم و نه کمرنگ می شود...

من اختیار را به تو سپرده ام

پس همچنان منتظرم...

نفس خوش نکشد هرکه گرفتار دل است ...

پیش از آن که نگاه با اشک در آمیزد به سوی خاطره جاری شو...

...

این از گناه ابر نیست اگر باران ، بی تاب باریدن است و هوا ، هوای تب داریست...

.

.

.

این از گناه چشم نیست اگر گونه بی قرار گریه است و اشک را طاقت چکیدن نیست...

.

.

.

این از گناه درد نیست اگر حنجره لب ریز یک فریاد است و هق هق امان نمی دهد...

...

این از گناه خاطره است...

خاطره ای که بی خاطر تو به خاطر که به آن رجوع کنم؟...

.

.

.

بی خاطر تو به خاطر که آفتاب هر روز از ابدیت سرازیر شود؟...

بی خاطر تو به خاطر که کوه هر روز قد راست کند ؟...

بی خاطر تو به خاطر که دریا هر روز با صخره ها ستیز کند؟...

بی خاطر تو به خاطر که هر روز چشمی به گریه آغشته شود؟...

بی خاطر تو به خاطر که ...؟...

پیش از آن که نگاه با اشک در آمیزد ، حرفی بزن...

حرفی...

تا اگر روزی نگاه غرق در گریه ام را طلب کردند ...، حرفی برای گفتن داشته باشم...

حرفی...

حرف ِتو...

بی خاطر ِ تو ذهن م از خاطره خالی ست...

بی خاطر تو کلماتند که در ذهن م جست و خیز می کنند و امان بیرون آمدشان نیست...

بی خاطر ِ تو دهانم از کلمه خالی ست...

بی خاطر ِ تو خاطراتند که در دهانم چرخ می خورند و زبان در دهان نمی چرخد...

می بینی؟

بی خاطر ِ تو هیچ چیز سر ِ جایش نیست...

بی خاطر ِ تو هیچ کس ، خودش را نمی شناسد...

ای آشنای دیرینه ی اشک هایم!

بی خاطر ِ تو همه ی نگاه ها اگر مغروق گریه شوند ، سهل است....

بی خاطر ِ تو همه ی دست ها اگر در جست جو برآیند ، ناچار ند.....

بی خاطر ِ تو ای مهربانی مجسّم ِ شعر ها!...

بی خاطر تو آخر به خاطر ِ که؟

....

می دانی؟

گونه چون کویر خشکی ست که از سخاوتمندی ِ آسمان چشم ها مبهوت شده...

اما...

دیگر اشکی ندارم که بریزم...

دوباره همان گونه ، همان کویر ِ خشک و درد آلود...

.....

از دوباره گی درد خنده ام می گیرد و از دوباره گی خشکی ...

از تازه گی اشکی که بر روی دست هام چکیده و از تازه گی آفتاب ِشرق ...

از بویی که از میان لباس های کهنه بر می خیزد و از صدای سنتوری که با تارت می زدم...

، همیشه در شگفت بودم ....

آخر سنتور و تار آن چنان صدای دل چسبی با هم ندارند ...

اما من و تو با هم دل چسب بودیم...

من و تو...

چه عبارت غریبی!!!

پیش ازآن که نگاه ...

پیش از آن که ...

پیش از ...

..................................

این روز ها اگر این جا باشی عبارات غریب زیاد می شنوی...

خیلی زیاد...

این روز ها همه عجیب شده اند...

دیگر آفتاب را نخواهی دید...

و کوه ها خاک شده اند...

و امواج دریا سکون کرده اند...

و اشک های من خشکیده ...

آیا قیامتی در پیش است ؟...

این روز ها همه عجیب شده اند...

نگاه مدّت ها ست که با اشک در آمیخته...

و خاطره ای نیست که در ذهن م جست و خیز کند...

نه خاطره ای از تو نه خاطره ای از دیگری...

نگاه مدّت ها ست که با اشک در آمیخته...

و حرفی نیست که در دهان ام چرخ بخورد...

نه حرفی از تو نه حرفی ازدیگری...

پیش از آن که نگاه با اشک درآمیزد به سوی من بیا !

این جا من ایستاده ام بر در و دست ها را سایه بان چشمهای از گریه خیسم کرده ام و انتظار می کشم

...

انتظار آن لحظه که بیایی...

 آن لحظه که ذهنم از انباشته گی خاطره در حال سکون باشد...

آن لحظه که دهانم از جست و خیز کلمات پر باشد...

چه لحظه ی عجیبی ...

اما من این جا بر در ایستاده ام ...

تو پیش از آن که نگاه دوباره با اشک در آمیزد به سوی خاطره جاری شو ...

ای رنگینی طاقت فرسای ستاره در شب !!!

دیروز دستامون دور از هم                                              فردا از هم جدا

                                             امروز یک عشق عشق بی پایان اغاز ماست ای هم صدا

امروز قصمون رویا بود                                                   ما گم ما سر گردون

                           امروز ما تو اغوش هم پر می گیریم     

                                                                                    ای مهربون

           دنیا ما با هم زندگی می سازه

                                                              دو پرنده یه پرواز

لب های ما با هم                      دنیای پر خواهش

                                                                        بوسه هامون اغازعشق

             دیروز پوچ بی معنا بود                                                    تاریک بی انتها

                         امروز ما تو چشم های هم               

                                                                       زنده میشم با هر نگاه

    دیروز ذره های امید                                                      خاموش در ذهن ما بود

                             امروز قطره های موندن جون میگیرن در بین ما

                            دنیای ما با هم زندگی می سازه

                                                                                 دو پرنده یک پرواز عشق