باز گويم غم دل را که تو دلدار مني

در غم و شادي و اَلَم يار مني

جز گل روي تواَم در دو جهان ياري نيست

چهره بگشاي ز رويم که تو غمخوار مني

چشم بيمار تو اي مي زده، بيمارم کرد

پاي بگذار به چشمم که پرستار مني

مَحرَمي نيست که مرهم بنهَد بر دل من

جز تو اي دوست که خود مَحرَم اسرار مني

زاري از غمزه ي غم زاي تو پيش که کنم؟

باکه گويم که تو سرچشمه ي آزارِ مني؟

بر گشا موي خم اندر خم و دست افشان باش

به خدا، يار مني، يارمني، يار مني

آره ... بازم انتظار ... مثل هميشه ...

مثل تموم روزاي عاشقيم ... و مثل لحظه لحظه هاي با تو بودنم ...

بهانه ي من ... بهانه نوشتنم امروز با هميشه فرق مي كنه ...

امروز مي نويسم .. چون همه عاشقايي كه منو مي بينن ...

فقط يك سؤال مي كنند ...

چرا تنهاترين تنهاي دنيا ؟؟؟

آره عزيز ... اونا نمي دونن بدون تو من تنهاترين تنهاي دنيام ...

نمي دونن تو براي من با همه فرق داري ...

نمي دونن توي دل من جاي خدا از تو جداست ...

نمي دونن زخمي كه تو بر دلم زدي ...

يه زخم كاريه ...

كه اسمش تنهاييه ...

و در آخر ...

بهانه ي من بيا ...

بيا تا جاي تنهاترين تنهاي دنيا ....

بنويسم ...

او كه با تو دنيا براي اوست ....

بيا تا بهشون بگم اگر بهانه ي من بياد ...

من ديگه تنهاترين تنهاي دنيا نيستم ...

منتظرت مي مانم

شاعرنیم وشعرندانم که چه باشد

من مرثیه خوان دل دیوانه خویشم

از بس که ملول از دل دیوانه خویشم

هم خسته بیگانه هم آزرده خویشم

این گریه مستانه من بی سببی نیست

ابرچمن تشنه وپژمرده خویشم

گلبانگ زشوق گل شاداب توان داشت

من نوحه سرای دل دیوانه خویشم

باز هم براي تو
         هنوز هم عاشقانه هايم را
           عاشقانه براي تو مينويسم
             هنوز هم در ازدحام اين همه بي تو بودن
          از با تو بودن حرف ميزنم
                   هنوز هم باور دارم
              عشق ما جاودانه است
                          اينروزها ديگر پشت پنجره مينشينم و
                             به استقبال باران ميروم
                                ميدانم پاييز
                                   هنوز هم شورانگيز است
                                      ميدانم يکي از همين روزها
                 کسي که نبض زندگي من است
               کسي که تمامي نفسهاي من است
            کسي که جز تو نيست
                  باز ميگردد
                           ميدانم تمام ميشود
                                  و ما رها ميشويم
                         پس بگذار بخوانم:
                    تو اولين عشق منو
          آخرين عشق من تويي
            نرو منو تنها نذار
     که سرنوشت من تويي 

گر نمیدیدم در این دنیا ترا

وای بر من گر نمیدیدم ترا

همه شب صورت خود را به خدا خواهم کرد

وقتی اولین ستاره در آسمان می درخشد..

  در گرگ و میش های تاریکی

  باز به یاد تو می افتم... تنها و تنها..

وقتی در تاریکیها به خنکای مطبوع شب فکر می کنم ..

   حسی درونم رخنه می کند.. حس تو.. 

    در تنم موج می زند..آشنا و غریبه..

     دور ولی نزدیک در من می پیچد ..

    حس دیرین تو...

روی دیوار دل خویش نویسید که عشق

                                        آسمانیست که در دقت من پیدا نیست

من به یاد لحظه های گرم تو دل داده ام

                                        باورش سخت است اما این من وسجاده ام

باز هم براي تو
         هنوز هم عاشقانه هايم را
           عاشقانه براي تو مينويسم
             هنوز هم در ازدحام اين همه بي تو بودن
          از با تو بودن حرف ميزنم
                   هنوز هم باور دارم
              عشق ما جاودانه است
                          اينروزها ديگر پشت پنجره مينشينم و
                             به استقبال باران ميروم
                                ميدانم پاييز
                                   هنوز هم شورانگيز است
                                      ميدانم يکي از همين روزها
                 کسي که نبض زندگي من است
               کسي که تمامي نفسهاي من است
            کسي که جز تو نيست
                  باز ميگردد
                           ميدانم تمام ميشود
                                  و ما رها ميشويم
                         پس بگذار بخوانم:
                    تو اولين عشق منو
          آخرين عشق من تويي
            نرو منو تنها نذار
     که سرنوشت من تويي

نگاهم می کنی نم نم

سراپای وجودم را

به آب عشق می شویی

و می گویی به من رازی

که این مدت زچشمانت نفهمیدم

نگاهم می کنی چشمت به مویم می کشد دستی

تو از نسل کدامین نرگس مستی

که جز مستان کسی تعبیر خوابت را نمی داند

مشو دلگیر اگر گاهی سراغت را نمی گیرم

خیالم راحت عشق زلال توست

نباشم یا که باشم پیش چشمانت

دلم مست خیال توست

مال توست

نگاهم کن       

نگاهت را مگیر از من    

نگاهم کن که چشمانت

مرا حکم نفس دارد

اگر باور نمی داری

نگاهت را بگیر از من

و مرگ آرزوهای

نه چندان دور این دل را

تماشا کن

             نگاهت را مگیر از من

باز امشب هم

صدای پای مهتاب می آید به گوش

تک سواری با سپاهی در سیاهی

لشکری از نور می آید زدور

لشکری سوسو زنان

اندکی نور به تاریکی شب می پاشد

موج دریا زخودش بی خود شد

شاید که کسی در گوشش

نجوایی کرد

گویی سودای پریدن دارد

آسمان همچون چادری سوراخ است

همچون آبکش

نور می تابد از آن سو برما

و چه زیباست

دیدن شب در کویر

در کنار بوته خاری که

تیز است اما مهربان

باز می آید زدور

صدای زوزه یک بوف شوم

گویی امشب به دلش

لحظه ای آرامش نیست

باد به ناگاه نفسش بند آمد

من نمی دانم چرا؟

اما چه حیف!

بد نیست که گهگاهی هم

سرمان را سوی بالا بکنیم

آسمان را یک دل سیر تماشا بکنیم

شاید از وسعت بی حد دلش

چکه ای هم به دل ما افتد

و دل خود را به آبی دریای محبت بزنیم

شب با سکوتی بی صدا می گوید

که فردایی دگر در پیش است

فردایی پر از نور و سرور

فردایی که در این نزدیکی است

صبح خواهد آمد

مهتاب از آن بالا ها

چشم در چشم دلم دوخته بود

گویی با گوش دلم حرفی داشت

اما دریغ

من زبان دل مهتاب نمی دانستم

صد حیف از این بی خبری

باید کاری کرد

باید آموخت زبان دل مهتاب ، شب تاب ، ستاره

باید آموخت زبان دل یک دشت چمن

چلچه ، سوسن ، بلبل و دسته گل یاسمن

شاید آید روزی که

باید فهمید

غوغای دل شکوفه گیلاس را

دلدادگی بلبل و گل

وسپیده ای که گویا اکنون

پشت در منتظر است

تا دوباره نور را

بر سر سفره تنهایی من پهن کند

به امیدی که دگربار ببینم مهتاب

می روم سوی دریاچه خواب

تا دوباره ، کسی بیدارم نکند

دیدن خوابی خوب

شب خوش

دلبسته و دلداده آن زلف سیاه ام

شوریده طنازی آن روی چو ماه ام

ای روشنی صبح امـید شام هجران

نوری بفشان که من کنون آخر راه ام

دست تقدیر است و من بیگانه با نامردی اش

لحظه های بی تو بودن هم رود با سردی اش

ماه رویـایی شـب هـای غـم انگــیز دلــم

آفتاب هم در پیش تو کم آورد با زردی اش

عشـق یعـنی بـاوری بـی انـتـها

صـبـر ایـوب داشـتـن از ابـتـدا

قطره قطره ذوب گشتن همچو شمع

در فــراق یار بـودن تا به چـنـد

عشق یعنی سـرخی یاس سـپید

آبــی دریــای مـــواج امــیـد

پـر کشـیـدن در هـوای آرزو

صـبح کـردن با خـیال وصل او

عشـق یعـنی غمـزه گیسوی یار

بـردن دل در مـیــان کـــارزار

شعله غــم را به دل افـروختن

در تـمـنـای وصالـش سوختن

عشق یعنی شـبـنم گـل در بهار

مهـر ورزیـدن ز بـهـر کـردگار

هجرت خواب از سرای چشم ها

کظم غیظ اندر فـراز خشم ها

عشق یعنی سـادگـی و همدلی

وعـده دیـدار در دشــت گُلی

ســرخـی یـک لاله افـراشته

بذر یکـرنگی به دلهـا کـاشته

عشـق یعنی عاقلی اندر جنون

سیـنـه ای لـبـریز از سر درون

زخـم های کهـنه درد فـراق

در سـیاهی راه رفتن با چراغ

عشق یعنی سوسوی یک پنجره

در دل شـب نغـمه های حنجره

بی تکـلـف راز گـفـتن با دعا

پر کـشـیدن تـا حـوالی خدا

هر چه هستی ، باش
با توام
ای لنگر تسکین !
ای تکانهای دل !
ای آرامش ساحل !
با توام
ای نور !
ای منشور !
ای تمام طیفهای آفتابی !
ای کبود ِ ارغوانی !
ای بنفشابی !
با توام ای شور ، ای دلشوره ی شیرین !
با توام
ای شادی غمگین !
با توام
ای غم !
غم مبهم !
ای نمی دانم !
هر چه هستی باش !
اما کاش...
نه ، جز اینم آرزویی نیست :
هر چه هستی باش !
اما باش

اگر  مي دانستي که چقدر دوستت دارم

سکوت را فراموش مي کردي
تمامي ذرات وجودت، عشق را فرياد مي کرد.

اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم

چشمهايم را مي شستي
و اشکهايم را با دستان عاشقت به باد مي دادي.

اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم

نگاهت را تا ابد بر من مي دوختي
تا من بر سکوت نگاه تو
رازهاي يک عشق زميني را با خود به عرش خداوند ببرم.

اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم

لحظه اي مرا نمي آزردي
که اين غريبه ي تنها، جز نگاه معصومت پنجره اي
و جز عشقت، بهانه اي براي زيستن ندارد.

اي کاش مي دانستي...
اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم

همه چيز را فدايم مي کردي
همه آن چيز ها که يک عمر بخاطرش رنج کشيده اي
و سال ها برايش گريسته اي.

اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم
همه آن چيز ها که در بندت کشيده رها مي کردي
آرزویت را...  قلبت را...  حرفت را...

اگر مي دانستي که چقدر دوستت دارم
دوستم مي داشتي
همچون عشق که عاشقانش را دوست مي دارد.

سهم ما اينه عزيزم :گريه های بی پناهی

                 ديدن مرگ اراده ،حكم زندون و تباهی

        گوش به زنگ حرف مردم ،وحشت تهمت ناپاك

       ترس چشمای پُر از خون ،واسه ی شعرای بی باك

         اين 2 روز پوچ  دنيا ،پُر خون و درد و ننگه

           الماس از فشاره زيباست!  ،

           يعنی اين حبسم قشنگه.................

دلم تنگ است

           دلم تنگ است و هر سازی که می سازم

               بد آهنگ است...

   تو نیستی که ببینی...  تو کجایی که بینی

   می شکنم بی تو و نیستی

   به سراغم نمیایی که ببینی

       بی تو می میرم و نیستی....

اى اميد من به زندگى، اى سجاده ی نماز عشقم،

اى روياى دست نيافتنى من،

 اى که سرزمين وجودم از تو سيراب مي شود، اى لالایی شبانه من،

 بى تو من چه کنم؟ بى تو من از کدامین چشمه خود را سیراب کنم؟

 بی تو از کدامین ایینه دلگیر شوم؟ بی تو از کدامین نسیم گله کنم؟

 بی تو من نابود خواهم شد، بی تو من خواهم مرد

نميدانم اين رودخانه بي پايان مرا تا كجا خواهد كشانيد .....

بسان رهگذري مات قلوه سنگهاي كف رودخانه را نظاره مي كنم و حيران از اين همه نفرت كه بر من مي‌بارد ....

خدايا دل من بي كينه است ....

و من مسافر شبهاي مهتابم ...

آرزو در من خفته است و من شبهاي درازيست كه بيدارم .

دلم هوس رفتن نموده است ....

من ياد گرفته ام خوبي همانند آب است ......

فرقي هم نمي كند اگر چشمهاي من بيزاري ببينند ....

دستهاي من خالي بمانند ....

پاهاي من رنجورتر از قبل سايه سبك مرا به اندام بكشند ...

و فرقي هم نمي كند اگر هيچ كس مرا نشناسد .....

من همان مسافرم با همان كوله بار ! بايد بروم ...

نمي دانم به كجا ....

فقط مي‌دانم كه خدايي هست كه در اين نزديكيهاست .................