^{چون لاله به نوروز قدح گیر به دست با لاله‌رخی اگر ترا فرصت هست}

^{می نوش به خرمی که این چرخ کهن ناگاه ترا چو خاک گرداند پست}

^{فرارسیدن خجسته نوروز، این دیرینه آیین ایران زمین بر تو عزیزترین خجسته باد!}

^{دل هاي بزرگ و احساس هاي بلند ،}

^{عشق هاي زيبا و پرشكوه مي آفرينند}

^{اما چه رنجي است}

^{لذت ها را تنها بردن}

^{و چه زشت است زيبايي ها را تنها ديدن}

^{و چه بدبختي آزاردهنده اي است تنها خوشبخت بودن !}

^{در بهشت تنها بودن سخت تر از كوير است}

                                                                                  ^{دكتر علي شريعتي}

^{رفته بودم سر حوض}

^{باز کن پنجره را كه نسيم}

^{روز ميلاد اقاقي ها را}

^{جشن مي گيرد}

^{و بهار}

^{روي هر شاخه كنار هر برگ}

^{شمع روشن كرده است}

^{همه چلچله ها برگشتند}

^{و طراوت را فرياد زدند}

^{كوچه يكپارچه آواز شدست}

^{و درخت گيلاس}

^{هديه جشن  اقاقي ها را}

^{گل به دامن كرده است}

^{بازكن پنجره را اي دوست......}

^{حاليا معجزه باران را باور كن}

^{و سخاوت را در چشم  چمنزار ببين}

^{و محبت را در روح نسيم}

^{كه در اين كوچه تنگ}

^{با همين دست تهي}

^{روز ميلاد اقاقي ها را}

^{جشن مي گيرد ، خاك جان يافته است .....}

^{باز كن پنجره ها را}

^{و بهاران را باور كن}

^{بوي باران ، بوي سبزه ، بوي خاك}

^{شاخه هاي شسته ، باران خورده ، پاك}

^{آسمان آبي و ابر سپيد}

^{برگهاي سبز بيد}

^{عطر نرگس ، رقص باد}

^{نغمه شوق پرستوهاي شاد}

^{خلوت گرم كبوترهاي مست}

^{نرم نرمك مي رسد اينك بهار}

^{خوش بحال چشمه ها و دشت ها}

^{خوش بحال دانه ها وسبزه ها}

^{خوش بحال غنچه هاي نيمه باز}

^{خوش بحال آفتاب}

^{اي دريغ از تو اگر چون گل نرقصي با نسيم}

^{اي دريغ از ما اگر كامي نگيريم از بهار}

^{به تو عادت دارم}

^{خدايا ! عقيده مرا از دست عقده ام مصون دار
خدايا ! به من قدرت تحمل عقيده مخالف را ارازني کن
خدايا ! مرا همواره آگاه و هوشيار دار ، تاپيش از شناختن درست و کامل کسي يا فکري درباره آن قضاوت نکنم
خدايا ! خودخواهي را چندان در من بکش ، يا چندان برکش ، تا خودخواهي ديگران را احساس نکنم ، و از آن در رنج نباشم
خدايا ! مرا ، در ايمان "اطاعت مطلق " بخش !تا در جهان "عصيان مطلق" باشم
خدايا ! ياري ام ده تا ؛ شهرت ، مني را که "مي خواهم باشم " قرباني مني که "مي خواهند باشم" نکنم
خدايا ! به من "تقواي ستيز" بياموز ، تا در انبوه مسئوليت نلغزم و از "تقواي پرهيز" مصونم دار تا در خلوت عزلت نپوسم
خدايا ! مرا به ابتذال آرامش و خوشبختي مکشان
اضطرابهاي بزرگ ، غمهاي ارجمند و حيرت هاي عظيم را به روحم عطا کن
لذت ها را به بندگان حقيرت بخش و دردهاي عزيز برجانم ريز
خدايا ! مرا از چهار زندان بزرگ انسان :
طبيعت ، تاريخ ، جامعه و خويشتن رها کن ،
تا آنچنان که تو ، اي آفريدگار من ، مرا آفريده اي ؛ خود آفريدگار خود باشم،
و نه خود را با محيط ، که محيط را با خود ، تطبيق دهم}

^{" دکتر شریعتی "}

<sup>و من همچنان تنهایم

و این تنهایی تاریک و تلخ را هیچ کس درک نمی کند.</sup>

^{هنوز من در پیچ و خم نادانسته هایم پرسه میزنم،}

^{هنوز را حلی برای این دلتنگی مرگ آور پیدا نکرده ام،}

^{خسته از این راه بی پایان،}

^{خسته و رنگ پریده ازوحشت بی توبودن،}

^{هنوز درگیر و دار احساسم دست و پا میزنم...}

<sup>تنهايي را دوست دارم

زيرا بي وفا نيست ...</sup>

^{تنهايي را دوست دارم}

^{زيرا عشق دروغي در آن نيست ...}

^{تنهايي را دوست دارم}

^{زيرا تجربه کردم ...}

^{تنهايي را دوست دارم}

^{زيرا خداوند هم تنهاست .. .}

^{تنهايي را دوست دارم}

^زيرا....

^{در کلبه تنهايي هايم در انتظار خو اهم گريست و انتظار کشيدنم را پنهان خواهم کرد}

^{وقتی بگذار تا کمی گم بشویم}

^{live in the word with out any idea of what is} 

^{going to happen} 

^{whether you are going to be a winner or aloser} 

^{it doesnt matter  death teakes every thing away} 

^{whether you lose or win is immaterial} 

^{the only thing that matters and has always} 

^{been is how you played the game}

<sup>در دنیا زندگی کن بدون هیچ دغدغه ای

در این باره که چه اتفاقی قرار است بیفتد</sup>

^{اینکه برنده شوی یا بازنده}

^{چه اهمیتی دارد؟}

^{مرگ همه چیز را با خود می برد}

^{بردن و باختن تو غیر مادی است}

^{تنها چیزی که اهمیت دارد و همیشه اهمیت داشته است}

^{این است که تو چطور مسابقه را بازی کردی؟}  

^{خاک عاشقی می داند}

                                   ^{گریه می کند}

                                                     ^{رنج می کشد}

                                                                             ^{و صبر می کند}

^{سر بر آستان مرگ می گذارد}

                                      ^{بر شانه هایش می گرید}

                                      ^{اما نمی میرد...}

^{خاک عاشقی صبور است}

                            ^{بر برگ های پاییزی بوسه می زند}

                                                  ^{تقدیر جهان را عوض می کند}

                                                                             ^{جوانه ها را بیدار}

                                                                                       ^{و درخت ها را خواب می کند}

                                                                                       ^{اما خود هرگز نمی خوابد...}

^خاک

                ^{عاشقی صبور است}

                             ^{که سال ها و سال ها}

                                         ^{برای آسمان صبر می کند...}

^{و من همانم!}

                        ^{که از خاک آمده ام}

                                        ^{چون عاشق خاکم}

                                                             ^{و چون خاک}

                                                                                 ^روزی

                                             ^{صبوری را خواهم آموخت}

^{باز با دردم مدارا می کنم}

 ^{با دل دیوانه ام تا میکنم}

 ^{می روی با یک خداحافظ و من}

^{شب تو را در خواب پیدا می کنم}

 ^{با خیال و خواب و رویا باز هم درد دوری را مداوا می کنم}

 ^{شعله عشق تو می سوزد مرا}

^{من فقط آن را تماشا می کنم}

^{توبه کردم تا فراموشت کنم}

^{باز هم امروز و فردا می کنم}

^{آسمان را که می نگرم}

                    ^{میگویند سربه هوایی}

^{نمی دانند}

                    ^{چون گلی بدنبال هوایم}

^{و از آن روزی ترس دارم}

           ^{که برای دیدن خورشید}

                                 ^{باید تا ماه بالا رفت}

^{عيد اومد بهار اومد}

^{دوست دارم آفتاب بشم تا نور بارونت کنم}

^{دور تو بگردم و اين دلو مجنونت کنم}

^{آسمون بشم برات ستاره بارونت کنم}

^{يه جون خالی دارم می خوام که قربونت کنم}

^{دوست دارم کفتر بشم تو آسمون پر بزنم}

^{برم و تو اوج عشق سری به دلبر بزنم}

^{بشينم رو بوم يار لونه و چنبر بزنم}

^{اگه روم درو وا نکرد تا به سحر در بزنم}

^{هميشه با اين که اين دل نگرونه}

^{يه بهار پشت زمستون و خزونه}

^{می دونم خدای ما که مهربونه}

^{ما رو باز به هم دوباره می رسونه}

^{دوست دارم با تو باشم تا باشه دنيا}

^{هم تو بيداری و هم تو خواب و رويا}

^{واست آواز بخونم مثل قديما...}

^{"  گل اومد بهار اومد تو دشت و صحرا ... عاشق صحرايم بی نصيب و تنها "}

^{عيد اومد بهار اومد تو دوری اما}

_{^{عشق مثل آب میمونه
میتونی تو دستات قایمش کنی
یک روز دستتو باز میکنی میبینی نیست ! 
قطره قطره چکیده بی  آنکه بفهمی
اما دستت پر از خاطرست ...}} 

_{^{دنیا سکوت می کنه.....}}

_{^{زمان به صفر می رسه.....}}

_{^{زمین سقوط می کنه....}}

_{^{شب ها که بغض می کنی....}}

_{^{به مرز مرگ می رسم....}}

_{^{به گریه کوچ می کنم....}}

_{^{ببین چه قدر بی کسم....}}

_{^{دریایی از آرامشی...}}

_{^{من طرحی از خروش رود ...}}

_{^{زیبا ترین چهره جهان چشمای خوشگل تو بود......}}

_{^{مشت کدوم ساعت شب درگیر این سفر شدیم؟......}}

_{^{چه دیر به هم رسیدیمو.....}}

_{^{بی وقفه شکل هم شدیم....}}

_{^{تو که به غنچه کردنه گلای باغچه دل خوشی.....}}

_{^{از عمق خاکستر شب چگونه شعله می کشی؟......}}

_{^{فرصت بده گریه کنم که بی نهایت عاشقم....}}

_{^{فکر گریز از شب و طوفان این دقایقم....}}

_{^{بگو کجای زندگیم گم شده بودی عشق من.....}}

_{^{که خاطرات من همه...}}

_{^{در تو خلاصه می شدن...}}

_{^{شب ها که بغض می کنی...}}

_{^{دنیا سکوت می کنه...}}

_{^{زمان به صفر می رسه...}}

_{^{زمین سقوط می کنه....}}

^{كوه با نخستين سنگ ها آغاز می شود
و انسان با نخستين درد
در من زندانی ستمگری بود
كه به آواز زنجيرش خو نمی كرد
و من با نخستين نگاه تو آغاز شدم...}

_{^{هوا هوای بهار است و باده باده ناب}}

_{^{به خنده خنده بنوشیم جرعه جرعه شراب}}

_{^{در این پیاله ندانم چه ریختی , پیداست}}

_{^{که خوش به جان هم افتاده اند آتش و آب}}

_{^{فرشته روی من , ای آفتاب صبح بهار}}

_{^{مرا به جامی از این آب آتشین دریاب}}

_{^{به جام هستی ما ای شراب عشق بجوش!}}

_{^{به بزم ساده ما ای چراغ ماه بتاب!}}

_{^{گل امید من امشب شکفته در بر من}}

_{^{بیا و یک نفس ای چشم سرنوشت بخواب}}

_{^{مگر نه خاک ره این خرابه باید شد ؟}}

_{^{بیا که کام بگیریم از این جهان خراب}}

<sup>متولد شانزدهمین روز از اولین ماه فصل پائیزم ...
مثل تمام آدمها با رویاهای کودکی ام دنیامو ساختم
اما گاهی مسیر زندگیم به دست خودم بود و گاهی نه...
برق خوندم تا توی دنیای ترانزیستورها و ژنراتورها و امپدانسها دنبال خودم بگردم اما ...

زندگی یک پازل بزرگه...
یا باید بلد باشی که بچینیش...
یا باید بی خیال شی و رهاش کنی...
گاهی کسی کمکت می کنه اما همیشه این تویی که باید تیکه ها رو کنار هم بچینی...
بدون غلط! پازل زندگی من هم ....
بگذریم! چون هنوز به آخرش نرسیدم!
فعلا می نویسم تا شاید توی برگ برگ نوشته هام تیکه های جا مونده این پازل هم پیدا شه...

راستی چند نمونه با استفاده از سایتها درست کردم ولی هیچ کدوم نتونست جواب بده
دارم سعی می کنم جاوا رو یاد بگیرم تا انتظاراتتو حتما انجام بدم
فعلا همین ناقابلو قبول کن تا ...</sup>

^{دور از تو در این شهر مرا هم نفسی نیست}

^{فریاد کنم از دل و فریاد رسی نیست}

^{مارا نفس از هجر به سر آمد و مردم}

^{گویند که این عشق تو هم جز هوسی نیست}

^{ای آه بسوزان به شرر سینه ما را}

^{کین سینه برای دل ما جز قفسی نیست}

^{گغتم به دل از همهمه در سینه چه غوغاست ؟؟}

^{گفتا که در این خانه بجز یار کسی نیست}

 ^{به سراغ من اگر می آیید}

^{پشت هیچستانم}

^{پشت هیچستان جایی است}

^{پشت هیچستان رگهای هوا پر قاصدهایی است}

^{که خبر می آرند از گل واشده دورترین بوته خاک}

^{روی شنها هم نقشهای سم اسبان سواران ظریفی است}

^{که صبح به سر تپه معراج شقایق رفتند}

^{پشت هیچستان چتر خواهش باز است}

^{تا نسیم عطشی در بن برگی بدمد}

^{زنگ باران به صدا می آید}

^{آدم اینجا تنهاست}

^{و در این تنهایی سایه نارونی تا ابدیت جاری است}

^{به سراغ من اگر می آیید}

^{نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد}

^{چینی نازک تنهایی من}

^{براي تو مي نويسم كه بودنت بهار}

^{و نبودنت خزاني سرد است}

^{تويي كه تصور حضورت سينه}

^{بي رنگ كاغذم ...}

^{نقش سرخ عشق مي زند....}

^من....

^{در كوير قلبم از تو به خاطر}

^{تو مي نويسم}

^{اي كاش در طلوع چشمان تو}

^{زندگي مي كردم ...}

^{تا مثل باران هر صبح برايت}

^{شعر مي سرودم ...}

^{آری ...}

^{آن هنگام زمان را در گوشه اي}

^{جا ميگذاشتم و به شوق تو}

^{اشك مي ريختم}

^{اشك مي شدم}

^{و به صورت مه آلودت مي لغزيدم}

^{تا شايد جاده اي دور هنوز}

^{بوي خوب بهار را ...}

^{وقتي كه از آن مي گذشتي}

^{در خود داشته باشد}

^{تا مرهمي باشد براي دل خسته من}

^{بيا و از كنار پنجره دلم عبور كن ...}

^{تويي كه در ذهن خسته من}

^{هميشه بهاري ...}

^{هميشه بهارم باش ...}

^{خداوند دوست را آفرید
تا به راحتی بتونی فکر کنی که قسمتی از زندگی یک نفری ......}

  ^{و خداوند دوستان را آفرید 
تا کسی رو که دوستت داره و برات احترام و ارزش قائله " دوست " بنامه .......}

           ^{و چه خوبست که احساس کنی که کسی رو داری که بهش بگی " دوست " ..........}

<sup>قصه عشق من و تو
قصه درد و جداییست
وقت لبخند دوبارم
لحظه سبز رهاییست

قصه عشق من و تو
قصه برف با خورشید
بشکنه دست کسی که
پر پروازمونو چید

عشق ما زنده می مونه
قدرتش شاید بتونه
بعد مرگ تو آسمونها
ما رو بهم میرسونه</sup>