<sup>در زیر کتابت همه کس نام نویسند

من گم شده ی عشق توام نام ندارم</sup>

^{روزي به او گفتم به من نگاه كن و بگو دوستت دارم}

^{ولي رويش را برگرداند و گفت تو را بسيار دوست دارم}

<sup>چند وقتي گذشت و به من ثابت شد كه اون روز دروغ گفت،

و برا هميشه رفت و من فهميدم كه</sup>

^{زبان عضو دروغگوي اوست}

^{ولي چشمهایش}

^{هيچ وقت دروغ نمي گويد}

<sup><sub>خدایا! مرا موهبت آن عطا كنم تا به جای آسودن به دیگران آسایش بخشم

بجای آنكه دیگران دركم كنند ، دركشان كنم

بجای آنكه عشق دریافت كنم ، عشق بورزم

زیرا با فراموش كردن خویش است كه می توان به هرچیز رسید با

بخشایش است كه بخشوده می شویم و با مردن است كه زندگی ابدی

میابیم


خدایا! مرا معبر آرامش كن ؛‌تا آنجا كه نفرت هست ، عشق جاری سازم

آنجا كه خطا هست ، بخشایش بگسترم

آنجا كه جدایی هست ، وصل بیافرینم

آنجا كه لغزش و دروغ هست ، حقیقت بیاورم

آنجا كه تردید هست ، ایمان بیاورم

آنجا كه ظلمت هست ، نور بتابانم


خدایا !!!

خدایا کاش توان بود مرا درک وجودت !

خدایا کاش توان بود مرا انجام دادن آنچه از تو می خواهم .

خدایا کاش توان توانا بودن را به من می دا دی تا هر آنچه که گفته بودم را

انجام می دادم!</sub></sup>

<sup>خداحافظ برایت حرف زیبایی است

نمی خواهی بدانی
در دل این خسته  عشقت چه غوغایی است

و یا من زیر آوار غم رفتن چه خواهم شد ؟
برو زیبا
برو تنها
میان نامه هایت می نوشتی
زندگی زیباست

و من هم زندگی را در تو می دیدم

برو استاد خوبی ها
به من درس وفا دادی
خیالی نیست

درد بی تو بودن را
تحمل بهترین راه است

و من هم خوب فهمیدم وفا
یعنی
خداحافظ</sup>

<sup>شـايد اين صفحه همان پنجره رويايي است
كه من از شيشه شفاف لغات
 روي زيباي تو را مي بينم 

گاه تابيدن مهتاب حضور و نسيمي كه معطر به تو و شادابي است</sup> 

<sup>مي خورد بر تن اين پنجره ي رويايي  ....

واژه ها مي خوانند غزل مستي تو.....شعر بيتابي من ....
و گل هر كلمه رنگ عشقي دارد</sup>

<sup>كه در انديشه من
رنگ چشمان تو است .....

اي صدايت پر از آرامش روح
و دلت آينه پاك وجود
باورت هست كه من نغمه وصل تو بر لب دارم
و به ياد نامت همه شــب تا به سحر بيدارم</sup>

  ^{_{نه !}}

                           ^{_{هرگز شب را باور نکردم}}

                           ^{_{چرا که}}

                                   ^{_{در فراسوهای دهلیزش}}

                            ^{_{به امید دریچه ای}}

                                              ^{_{دل بسته بودم.}}

_{^{سكوت آب
می‌تواند
خشكی باشد و فرياد عطش؛
سكوت گندم
می‌تواند
گرسنگی باشد و غريو پيروزمندانه‌ی قحط؛
همچنان كه سكوت آفتاب
ظلمات است
اما سكوت آدمی فقدان جهان و خداست؛
غريو را
تصوير كن!سكوت آب
می‌تواند
خشكی باشد و فرياد عطش؛
سكوت گندم
می‌تواند
گرسنگی باشد و غريو پيروزمندانه‌ی قحط؛
همچنان كه سكوت آفتاب
ظلمات است
اما سكوت آدمی فقدان جهان و خداست؛
غريو را
تصوير كن}}

^{_{زندگی آتشگهی دیرنده پا بر جاست.
گر بیفروز یش رقص شعله اش از هر کران پیداست.
ورنه خاموش است و خاموش گناه ماست.
در سرایر حیات تنها یک لحظه کافیست.
نگاه از گذشته برگیر و بر آن غبطه مخور ، چرا که از دست رفته است.
در غم آینده نیز نباش ، چرا که هنوز نیامده .
زندگی را در همین لحظه بگذران و آن را آنقدر زیبا بیآفرین که ارزش ماندن داشته باشد.}}

^{_{حق با تو بود
جدار آرزوهایم را می شکنم
همه را روانه می کنم
به سوی قلم و كاغذی كه روزی باد خواهد برد}}

^{_{چونان اندیشه های واهی كه تك به تك آنها را
به شوق بهار روی گلبرگهای گلهای كنار پنجره ات}}

 ^{_{نگاشته بودم
و باد پرپر کرد و برد
همیشه حق با تو بود...
می دانم
دستم به خورشید نمی رسد
چشمانم هم كه بیهوده
آسمان سرگردان را می پاید
راستش را بخواهی
حتی نمی دانم برای پایان كدام جمله باید
شكل علامت سوال بشوم
تا جوابم را بدهی!
گاهی فراموش می كنم
برای درك فاصله من
تا غرور این حروف
اتنظار زیادی از تو دارم!}}

^{_{امان از دزدان واژه
تقصیر من نیست}}

^{_{باور كن قحطی واژه شده است
مطمئنم اگر سهراب هم حالا اینجا بود
مرا چون علامت سوالی واژگون
كنار شعرش می گذاشت
اما تو همچنان ...
مهم نیست
دیگر كار از كار گذشته است
بعد از غروب نمناك نگاه من و تو
خورشید هم درد بی درمان گرفته است
آری حق با تو بود}}