^{آنکه چشمان تو را اینهمه زیبا می کرد}

^{کاش از روز ازل فکر دل ما می کرد}

^{یا نمی داد به تو اینهمه زیبایی را}

^{یا مرا در غم عشق تو شکیبا می کرد}

^{آنکه انداخت به دل عشق لطیف و نابت}

^{کاش از اینهمه بیچارگی ام قلب تو آگه می کرد}

<sup><sub>خدایا اگر قول بدهی بعد از مردنم آسمان ابری و باران را خواهم دید

و دلم همچون باران پاک ، می میرم همین حالا !</sub></sup>

<sup><sub>عاشقانه فصل پاییز و آبان ماه را دوست دارم ،

ماه  آشنایی اولین و آخرین عشق زندگیم تا همیشه...</sub></sup>

<sub><sup>و عشق بود آن حس مغشوشی که در تاریکی هستی ناگاه محصورمان کرد

و جذبمان کرد در انبوه سوزان نفس ها و تپش ها و تبسم های دزدانه آن روز ها

رفتند و گم شدند

آن کوچه های گیج از عطر اقاقی ها در ازدحام پر هیاهوی خیابان های بی برگشت</sup></sub>

^{_{چو اسیر دام توام
رام توام ای محرم رازم
منم آن شمعی که زشب
تا به سحر در سوز و گدازم
ای فتنه بکش یا بنوازم
بی گناهم بده پناهم
که از موی تو آشفته ترم
کن نگاهی به خاک راهی
ای سایه لطفت به سرم
چه کنم عشقی غیر از تو نخواهم
به خدا محنت ریزد ز نگاهم
امیدم کو جدا از او
پر پر شده ام خاک زر شده ام
آزارم کن چو چشم خود بیمارم کن
من ز جفایت دلشادم
از غم عشقت خرسندم
از همه عالم بگسستم
تو که به مهرت پا بندم
عشق و امید صفایی
ای عشق من چه بلایی
کی ز وفا جانب ما باز آیی}}

^سلام

^{نمی دونم این خدا چی یرای ما دیده}

^{ولی هرچی هست}

^{همیشه خیره}

^امروز

^{ببخشید دیروز صبح با اون عینک بنفش روی چشمات دیدمت}

^{ماشاء ا...}

^{قالیچه ترکمنی}

^{تکون نخوردی و پیر نمی شی}

^{دلم تنگت بود که دیدمت و}

^{دیدم که با اون خندت و پرحرفی با گوشیت منو دیدی}

^{سرویس انجام وظیفه}

^{خوشحالم که  مثل همیشه شادی}

^{موفق باشی}

^راستی

^{میرم دانشگاه}

^{ولی از اینجا خیلی دوره}

^{اگه تونستی و دلت خواست}

^{گدای محبت نباشه یک سر به ما بزن}

^{کسی که همیشه گل عاشقشو دوست داره}

^{علی آسمانی}

<sup>در زیر کتابت همه کس نام نویسند

من گم شده ی عشق توام نام ندارم</sup>

^{روزي به او گفتم به من نگاه كن و بگو دوستت دارم}

^{ولي رويش را برگرداند و گفت تو را بسيار دوست دارم}

<sup>چند وقتي گذشت و به من ثابت شد كه اون روز دروغ گفت،

و برا هميشه رفت و من فهميدم كه</sup>

^{زبان عضو دروغگوي اوست}

^{ولي چشمهایش}

^{هيچ وقت دروغ نمي گويد}

<sup><sub>خدایا! مرا موهبت آن عطا كنم تا به جای آسودن به دیگران آسایش بخشم

بجای آنكه دیگران دركم كنند ، دركشان كنم

بجای آنكه عشق دریافت كنم ، عشق بورزم

زیرا با فراموش كردن خویش است كه می توان به هرچیز رسید با

بخشایش است كه بخشوده می شویم و با مردن است كه زندگی ابدی

میابیم


خدایا! مرا معبر آرامش كن ؛‌تا آنجا كه نفرت هست ، عشق جاری سازم

آنجا كه خطا هست ، بخشایش بگسترم

آنجا كه جدایی هست ، وصل بیافرینم

آنجا كه لغزش و دروغ هست ، حقیقت بیاورم

آنجا كه تردید هست ، ایمان بیاورم

آنجا كه ظلمت هست ، نور بتابانم


خدایا !!!

خدایا کاش توان بود مرا درک وجودت !

خدایا کاش توان بود مرا انجام دادن آنچه از تو می خواهم .

خدایا کاش توان توانا بودن را به من می دا دی تا هر آنچه که گفته بودم را

انجام می دادم!</sub></sup>

<sup>خداحافظ برایت حرف زیبایی است

نمی خواهی بدانی
در دل این خسته  عشقت چه غوغایی است

و یا من زیر آوار غم رفتن چه خواهم شد ؟
برو زیبا
برو تنها
میان نامه هایت می نوشتی
زندگی زیباست

و من هم زندگی را در تو می دیدم

برو استاد خوبی ها
به من درس وفا دادی
خیالی نیست

درد بی تو بودن را
تحمل بهترین راه است

و من هم خوب فهمیدم وفا
یعنی
خداحافظ</sup>

<sup>شـايد اين صفحه همان پنجره رويايي است
كه من از شيشه شفاف لغات
 روي زيباي تو را مي بينم 

گاه تابيدن مهتاب حضور و نسيمي كه معطر به تو و شادابي است</sup> 

<sup>مي خورد بر تن اين پنجره ي رويايي  ....

واژه ها مي خوانند غزل مستي تو.....شعر بيتابي من ....
و گل هر كلمه رنگ عشقي دارد</sup>

<sup>كه در انديشه من
رنگ چشمان تو است .....

اي صدايت پر از آرامش روح
و دلت آينه پاك وجود
باورت هست كه من نغمه وصل تو بر لب دارم
و به ياد نامت همه شــب تا به سحر بيدارم</sup>

  ^{_{نه !}}

                           ^{_{هرگز شب را باور نکردم}}

                           ^{_{چرا که}}

                                   ^{_{در فراسوهای دهلیزش}}

                            ^{_{به امید دریچه ای}}

                                              ^{_{دل بسته بودم.}}

_{^{سكوت آب
می‌تواند
خشكی باشد و فرياد عطش؛
سكوت گندم
می‌تواند
گرسنگی باشد و غريو پيروزمندانه‌ی قحط؛
همچنان كه سكوت آفتاب
ظلمات است
اما سكوت آدمی فقدان جهان و خداست؛
غريو را
تصوير كن!سكوت آب
می‌تواند
خشكی باشد و فرياد عطش؛
سكوت گندم
می‌تواند
گرسنگی باشد و غريو پيروزمندانه‌ی قحط؛
همچنان كه سكوت آفتاب
ظلمات است
اما سكوت آدمی فقدان جهان و خداست؛
غريو را
تصوير كن}}

^{_{زندگی آتشگهی دیرنده پا بر جاست.
گر بیفروز یش رقص شعله اش از هر کران پیداست.
ورنه خاموش است و خاموش گناه ماست.
در سرایر حیات تنها یک لحظه کافیست.
نگاه از گذشته برگیر و بر آن غبطه مخور ، چرا که از دست رفته است.
در غم آینده نیز نباش ، چرا که هنوز نیامده .
زندگی را در همین لحظه بگذران و آن را آنقدر زیبا بیآفرین که ارزش ماندن داشته باشد.}}

^{_{حق با تو بود
جدار آرزوهایم را می شکنم
همه را روانه می کنم
به سوی قلم و كاغذی كه روزی باد خواهد برد}}

^{_{چونان اندیشه های واهی كه تك به تك آنها را
به شوق بهار روی گلبرگهای گلهای كنار پنجره ات}}

 ^{_{نگاشته بودم
و باد پرپر کرد و برد
همیشه حق با تو بود...
می دانم
دستم به خورشید نمی رسد
چشمانم هم كه بیهوده
آسمان سرگردان را می پاید
راستش را بخواهی
حتی نمی دانم برای پایان كدام جمله باید
شكل علامت سوال بشوم
تا جوابم را بدهی!
گاهی فراموش می كنم
برای درك فاصله من
تا غرور این حروف
اتنظار زیادی از تو دارم!}}

^{_{امان از دزدان واژه
تقصیر من نیست}}

^{_{باور كن قحطی واژه شده است
مطمئنم اگر سهراب هم حالا اینجا بود
مرا چون علامت سوالی واژگون
كنار شعرش می گذاشت
اما تو همچنان ...
مهم نیست
دیگر كار از كار گذشته است
بعد از غروب نمناك نگاه من و تو
خورشید هم درد بی درمان گرفته است
آری حق با تو بود}}

^{بر هر جا که سر نهم مسجود است
بر شش جهت و برون ز شش مبعود است
باغ و گل و بلبل و سماع و شاهد
این جمله بهانه است و همه مقصود است}

^{به غم كسي اسيرم كه ز من خبر ندارد}

^{عجب از محبت من كه در او اثر ندارد}

 ^{روزی که می گفتی من با تو می مانم}

^{روزی که دانستی من بی تو میمیرم}

^{روزی که با عشقت بستی به زنجیرم}

^{بازنده من بودم این بوده تقدیرم}

^{خوش باوری بودم پیش نگاه تو}

^{هر دم ز چشمانت خواندم کلامی نو}

^{عاشق نبودی تو من عاشقت بودم}

^{در قبله گاه عشق بودی تو معبودم}

^{آرام و آسوده در خواب خوش بودی}

^{یک لحظه من بی تو هرگز نیاسودم}

^{من با نفس هایم نام تو را بردم}

^{کاش ای هوسبازم با تو نمی ماندم}

^{عشق تو چون برگی در دست طوفان بود}

^{دل کندن و رفتن پیش تو آسان بود}

^{روزی به من گفتی دیگر نمی مانم}

^{گفتم که می میرم گفتی که می دانم}

^{باور نمی کردم هرگز جدایی را}

^{آن آمدن با عشق این بی وفایی را}

 ^{حال دنيا را بپرسيدم من از فرزانه اي}

^{گفت يا باد است يا خواب است يا افسانه اند}

^{گفتمش احوال عمر را بگو تا عمر چيست}

^{گفت يا برقي است يا شمعي است يا پروانه اند}

^{گفتمش اينان كه مي بيني بر او دل بسته اند}

^{گفت يا كورند يا مستند يا ديوانه اند}

<sup>آنگاه که ضربه هاي تيشه زندگي را بر ريشه آرزوهايت حس ميکني؛

به خاطر بياور که زيبايي شهاب ها از شکستن قلب ستارگان است</sup>

<sup>هنوز هم یک دیدار ساده می تواند
سر آغاز پرسه ای غریب در کوچه باغ باران باشد  ؛ 

                                                              و هر کس که بگویی بودیم، 
                         مگر آنکس که تقدیرمان بود .</sup>

^{اعتراف می کنم!
همیشه از آخر نبودنت ترس داشتم
از اتفاق رنجیدنت
از دوباره خواب ندیدنت
از تنهایی سیاه خوشبختی هایم  
از سکوت ممتد نفسهایم
از خودم !
از تو !}

^{خندیدی !!}

^{اعتراف می کنم !
گاهی از تکرار خنده هایت ترس داشتم
از تامل و فکری که می کردی و می کنی  
از نگاههای کش دارت
از تحمل حرفها و حدیث های همیشگی 
از خودت !
از من !
اعتراف می کنم !
من ، ساده به دنیا آمده ام
و این بی انصافی است}

^{تونيستي
اما نيلوفر صدايت پشت پنجره ام قد كشيده است
پنجره را مي گشايم تورا به درون دعوت مي كنم
و خانه ام پر مي شود از آينه هاي نگاهت كه چقدر نيلوفر در ان تكثير مي شوند
تو نيستي
اما لبخند مي زني و دشت هاي گرم و سرخ از ذهنم بالا مي روند
و چلچله هاي نور و صدا از تاريكي شبم پنجره را مي بندم
تو به تمامي در خانه ام آشيانه كرده اي}

^{اگر باد بودم می وزيدم،
اگر ابر بودم می باريدم،
اگر مهر بودم می تابيدم،
اگر خدا بودم می آفريدم}

^{تا بدانی دوستت دارم ؛}

 ^{اگر ابر بودی به انتظار اشکت می نشستم،
اگر مهر بودی در پرتو ات خود را گرم می کردم،
اگر باد بودی چون برگ خزان خود را بدستت می سپردم،
اگر خدا بودی به تو ايمان می آوردم}

 ^{تا بدانی دوستت دارم،}

^{اگر هيچ بودی از تو ابر سپيدی می ساختم،
اگر هيچ بودی از تو خورشيد با شکوهی بوجود می آوردم،
اگر هيچ بودی تو را نسيم ملايمی می کردم
اگر هيچ بودی از تو خدايی بزرگ می ساختم،
تا بدانی که :}

^{فقط تو را دوستت دارم تا ابد اگرچه فراموش کرده باشی}

<sup>حس غریبی ست دوست داشتن

وعجیب تر از آن است دوست داشته شدن .....

وقتی میدانیم کسی با جان ودل دوستمان دارد

ونفس ها وصدا ونگاهمان در روح وجانش ریشه دوانده

به بازی اش میگیریم .....

هر چه او عاشق تر ما سرخوش تر !

هر چه او دل نازک تر ما بی رحم تر!....

تقصیر از ما نیست ...

تمامی قصه های عاشقانه

این گونه به گوشمان خوانده شده اند !!!</sup>

^{زل می زنم}

^{هنوز دیوارهای سفید اتاق با من لجبازی می کنند ،}

^{نمی گذارند پیشتر بروم ... کاری نمی شود کرد !}

^{چشم ها را می بندم}

                                                            ^{نگاهم را میگیری با اشتیاق}

                                                    ^{کشان کشان با خودت آهسته می بری}

                                          ^{تبسمت را نزدیکتر که آوردی ... مهربانیت را تعارف می کنی}

^{با یک حس خوب پذیرایش می شوم ...}

^{جا خوش می کنم ،}

^{چه راحت!}

^{کنارم نشسته ای ، کنارت نشسته ام}

                                                           ^{گام را فراتر می گذاری}

                                                             ^{زبانه می کشی}

                                                                ^{گر می گیرم}

                                                        ^{سوختن مطبوعی است!}

^{ساعت ها متصل به شعاع های سرخ}

^{فضای خالی احساسم را اشباع می کند}

^{خاکستر نه .....  زغال می شویم}

^{حجم سپیدی فریاد میزند}

^{خنده ام میگیرد}

^{خمیازه کشان ..... حالــــــا بخوابـــــــــــيــــــم ؟!}

^{شفافم ، آنقدر شفاف که کدری هوا را بیشتر از هر کسی زجر می کشم !}

^{دارم نفس تازه می کنم ، انگار غبارها را گوشه ای جمع کرده ام ، می خواهم زیپشان کنم آنقدر کم حجم که دلم می خواهد . . .}

^{دارم یاد می گیرم هوای سرخ را سپید کنم ، ابر را کنار بزنم و خورشید را آنقدر بتابانم
که نتوانم نگاهش کنم  ،}

^{کدرها را عقب می زنم ، آبرنگ می پاشم ، خیس و رنگی}

                                                                                      ^{روشن و آرام}

^{گرفتگی نمی خواهم حتی اگر باران را سوغات دهد ،}

                                  ^{قطرات محبتش را بگذارد برای فردا ها}

                                                     ^{من می خواهم عمــــــــــــیق نفــــــــــس بکشم !}

^{خدایا به امید تو}

آنکه در تنها ترین تنهاییم تنهای تنهایم گذاشت

خدایا

در تنهاترین تنهایی اش ، تنهای تنهایش گذار